้ยนเธอแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ไม่น่าเชื่อจริงๆ เธอเดินออกมาจากชั้นวางของแล้วเอ่ยถาม “เมื่อกี้คุณตามฉันเหรอ?”จื่อเจี้ยนพยักหน้า“ทำไมต้องมาตามฉันล่ะ?”“ผอ.หลิวให้ผมมาดูแลคุณ”“เขาน่ะเป็นกระต่ายตื่นตูมไปเอง ฉันมีอะไรให้ต้องมาดูแลคะ?”“คุณอวิ๋น ผมแค่ทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายครับ”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ที่คุณพูดก็ถูก เรื่องนี้ไม่ควรจะโทษคุณ เป็นความผิดของหลิวอวี่เจ๋อต่างหาก กลับไปต้องคุยกันหน่อยแล้ว”“ผอ.หลิวเขาก็เป็นห่วงคุณนะครับ” จื่อเจี้ยนแก้ตัวให้อวี่เจ๋อ