เดียวจึงไม่สามารถบอกได้ชัดเจน เธอรู้สึกว่าเขามีบรรยากาศน่ากลัวแปลกๆเป็นลักษณะพิเศษที่รู้สึกได้ แต่ใช้คำพูดอธิบายไม่ถูกหลังจากส่งสือเหยียนเสร็จ อวิ๋นตั่วก็ไปหาเหลยป๋อเหวิน กระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน ทั้งสี่ถึงได้ทยอยกลับมาที่บริษัท แลกเปลี่ยนผลการสัมภาษณ์กัน และคุยถึงแนวทางการอัดรายการ ยุ่งกันอยู่แบบนั้นจนตีสองกว่าทั้งสี่ให้เวลาทุกคนพักสี่ชั่วโมง กลับไปล้างหน้าล้างตา แล้วกลับมาร่วมอัดรายการอวิ๋นตั่วเองก็ตัดสินใจกลับบ้านไปอาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกันเมื่อขับรถไปได้ครึ่งทางก็มีรถคันหนึ่งที่ขับตามหลังมาตลอด อวิ๋นตั่วลดความเร็วลง อยากดูให้ชัดๆ ว่าเป็นรถของใคร แต่เพราะอีกฝ่ายเปิดไฟสูงแสบตา ทำให้เธอมองได้ไม่ชัด น่าจะเป็นรถเก๋งคันเล็กสีดำ สัญชาตญาณแรกของอวิ๋นตั่วบอกว่าเป็นสองอันธพาลมือสมัครเล่นที่ผู้บัญชาการเซี่ยส่งมา ไม่คิดว่าหลายวันขนาดนี้แล้วจะยังไม่ยอมรามือ เขาก็ดื้อดึงมากจริงๆเธอหมุนพวงมาลัย อยากสลัดคนข้างหลังให้หลุด แต่สุดท้ายทักษะของคนขับรถคันหลังก็ดีกว่า พยายามกี่ครั้งก็ล้มเหลวอวิ๋นตั่วหาซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วจอดรถ เธอหลบเข้าไปภายในร้าน ก่อนจะรู้ว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไหร่ ดึกๆแบบนี้ ในซุปเปอร์มาร์เก็ตนั้นเงียบมาก นอกจากพนักงานสองสามคนแล้วก็ไม่มีลูกค้าเลย พนักงานบางตาแบบนี้ยิ่งทำให้เธอกลัวอวิ๋นตั่วหลบอยู่ด้านหลังชั้นวางของ แต่คนที่เดินเข้ามากลับเป็นจื่อเจี
