“ง้างปากพวกมันเดี๋ยวก็รู้”
สิ้นคำจ้าวหนิง มือสังหารที่เส้นเอ็นขาดสะบั้นก็ดิ้นรนบิดคอหันกลับมาประดุจหนอนแมลง นัยน์ตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังกลุ่มของจ้าวหนิงพลางแผดคำราม “วันนี้บิดาพลาดท่า จะสับจะแล่ก็เชิญตามสบาย ทว่าพวกแกจงจำไว้… ดาบแรกแห่งการลอบสังหารเพิ่งจะเริ่มขึ้น นับแต่นี้จะมีวีรบุรุษนับไม่ถ้วนตามทวงหนี้เลือดให้ท่านหัวหน้าพรรค คอยตามเด็ดหัวขุนนางสุนัขแห่งกองบัญชาการฯ อย่างพวกแกทุกทิวาราตรี ทั้งตัวพวกแก บุพการี ภรรยาและบุตร จงรอวันหัวหลุดจากบ่าทีละคนได้เลย ฮ่าๆๆ”
สดับคำขู่อาฆาต ขุนนางน้อยใหญ่แห่งกองบัญชาการทหารลาดตระเวนเมืองล้วนหน้าถอดสี สือชงเดือดดาลจนเส้นเลือดปูดโปน ก้าวพรวดตวัดตีนเตะอัดเข้าชายโครงของมันอย่างป่าเถื่อน ร่างนั้นลอยละลิ่วกระอักเลือด กระแทกราวระเบียงไม้พังครืนก่อนร่วงหล่นลงไปฟาดพื้นชั้นล่าง เรียกเสียงหวีดร้องระงมจากแขกเหรื่อที่มุงดู
มือสังหารกระดูกหักยับเยิน กระอักโลหิตออกมากองใหญ่ ทว่ายังคงเชิดคอขึ้นอย่างไม่ยอมสยบ ใบหน้าบิดเบี้ยววิปริตเค้นเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่ง “ตราบใดที่พรรคเรายังเหลือผู้บำเพ็ญเพียร ตราบใดที่ยังมีผู้รอดชีวิต พวกแกอย่าหวังจะได้หลับตาลงอย่างสงบ หนี้เลือดนี้ต้องชำ
