ภายใต้ทัณฑ์ทรมานอำมหิต มีหรือจะเค้นความจริงไม่ได้ แม้การไต่สวนจะกินเวลาไปไม่น้อย ทว่ากระบวนการล้วนราบรื่น จ้าวหนิงนำกำลังพลใต้บังคับบัญชาสะสางเรื่องราวตลอดทั้งวัน ในที่สุดยามพลบค่ำของวันถัดมาก็จัดทำเอกสารคำให้การเสร็จสมบูรณ์
“ปิดคดีในอีกสามวันให้หลัง หากรวบรัดเกินไปจะชวนให้ครหา นำตัวนักโทษเหล่านี้ไปไต่สวนอีกรอบ คราวนี้จงเค้นคอถามให้หมดสิ้นว่าพวกมันเคยก่อเรื่องเลวทรามอันใดไว้บ้าง” จ้าวหนิงเก็บเอกสารคำให้การ สั่งการผู้บังคับกองและหัวหน้าหมวดของตระกูลจ้าวและตระกูลเว่ย ก่อนก้าวออกจากคุกใต้ดินพร้อมเว่ยอู๋เซี่ยน
ยามก้าวเข้าคุกใต้ดินเมื่อคืนวานฟ้ายังไม่สาง ขลุกอยู่ด้านในจวบจนพลบค่ำอีกครา ระเบียงทางเดินและใต้ชายคาของกองบัญชาการทหารลาดตระเวนเมืองจุดโคมไฟแล้ว ทว่าแสงสลัวรางกลับทิ้งระยะห่างกันจนมืดสลัว เดินยี่สิบก้าวยังไร้แสงส่อง โคมหลายดวงถูกทิ้งร้างไม่ได้จุด แสงสว่างยามนี้จึงมีดีกว่าตาบอดเพียงเล็กน้อย
เว่ยอู๋เซี่ยนบิดขี้เกียจสุดตัว อ้าปากหาวหวอดกว้าง ข้อกระดูกทั่วร่างลั่นกรอบแกรบ เขาตบปากพลางเอ่ยกับจ้าวหนิงด้วยใบหน้าอิดโรย “ข้าจะกลับไปนอนแล้ว”
จ้าวหนิงพยักหน้ารับ สองวันหนึ่งคืนที่ไม่ได้หลับตา เขาย่อ
