บทที่ 40 สังหารมาร
เมิ่งฮั่นในฐานะหัวหน้าหน่วย มีหน้าที่นำพาลูกศิษย์ร่วมชั้น ดังนั้นเขาและหลี่ลี่จึงไม่รีบร้อนรุดหน้า ยืนรอคอยลูกศิษย์คนอื่น ๆ อยู่ที่เดิม
ลูกศิษย์ห้าสิบเก้าคน กว่าจะเข้ามาครบก็ล่วงเลยไปครึ่งชั่วโมง ส่วนใหญ่หลังจากที่พวกเขาเข้ามา ท่าทางล้วนไม่สู้ดีนัก เห็นได้ชัดว่า หุบเขามารอับเฉาแห่งนี้สร้างความตื่นตระหนกให้กับพวกเขาไม่น้อย
“ภายในหุบเขามารอับเฉา เหล่ามารร้ายแปลงกายได้นับพันนับหมื่น พวกเจ้าจงระวังกันให้ดี” เมิ่งฮั่นกล่าวเตือนเสียงดัง พร้อมกับชักกระบี่ต่อสู้คู่กายออกมา
หัวหน้าหน่วยลงมือเช่นนี้ ลูกศิษย์คนอื่น ๆ ต่างพากันทำตาม พลังปราณถูกถ่ายทอดเข้าไปในกระบี่ กระบี่ต่อสู้เล่มแล้วเล่มเล่าเปล่งประกายแสงเรืองรองจาง ๆ
กระบี่ต่อสู้เป็นอาวุธเฉพาะของผู้ฝึกฝนวิญญาณยุทธ์ พลังปราณรุนแรง อาวุธธรรมดาในโลกไม่อาจต้านทานพลังปราณที่แทรกซึมเข้าไปได้ แม้แต่กระบี่ต่อสู้ชั้นเลวเช่นนี้ ต่อสู้ไปได้สักพักก็มักจะชำรุดเสียหาย
หลี่ลี่และเมิ่งฮั่นถือกระบี่อยู่ข้างหน้า เดินนำหน้าไปอย่างมั่นคง แม้จะระแวดระวัง แต่สีหน้าก็ยังคงเป็นปกติ
มองไปที่ลูกศิษย์ที่อยู่ด้านหลัง บางกลุ่มก็จับกลุ่มกันสามคนห้าคน บางกลุ่มก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ แต่บนใบหน้าของทุกคนล้วนเผยความหวาดระแวงออกมา
พึ่งจะเข้ามาได้สองร้อยเมตร จู่ ๆ ด้านหน้าก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
ซู่ม!
ทันใดนั้น ก็มีลมเย็นพัดโชยมาจากเบื้องหน้า ราวกับว่
