าสวรรค์และผืนดินทั้งผืนตกอยู่ในความมืดมิด ในชั่วพริบตา ลมเย็นก็แยกออกเป็นสิบกว่าสาย พัดโอบล้อมหลี่ลี่และคนอื่น ๆ
ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ลี่เปล่งประกาย แม้ในยามค่ำคืนก็ยังคงสว่างไสวราวกับกลางวัน ลมเย็นเพียงเท่านี้ย่อมไม่อาจบดบังสายตาของเขาได้
เหล่ามารร้ายท่ามกลางสายลมเย็น มองเห็นเป็นรูปร่างมนุษย์เลือนราง ร่างกายประกอบขึ้นจากเนื้อเน่าหนังเละของอสูร น้ำหนองข้นข้นไหลลงมาตามขนที่เคยงดงาม แม้จะยังมาไม่ถึงเบื้องหน้า แต่กลิ่นเหม็นเน่าก็ชวนอาเจียนแล้ว
หลี่ลี่รู้ชัดดี นี่คือสมุนมารชั้นต่ำสุดในหุบเขามารอับเฉา เห็นได้ชัดว่าสมุนมารพวกนี้ได้กลิ่นอายของมนุษย์ จึงบุกโจมตีออกมา
“ทุกคนระวัง!” หลี่ลี่กล่าวเตือนเสียงดัง แล้วจึงก้มตัวพุ่งเข้าหาสมุนมารตนหนึ่งในทันที
ทันทีที่ได้ยินเสียงเตือน กลิ่นเหม็นเน่าก็โชยมาถึง เมิ่งฮั่นยิ้มอย่างตื่นเต้น แล้วพุ่งตัวออกไป ส่วนลูกศิษย์ที่อยู่ด้านหลังต่างพากันยกกระบี่ต่อสู้ในมือขึ้น แต่พวกเขากลับไม่ได้โจมตีออกไป กลับหันหลังชนกัน ตั้งรับอย่างเฉื่อยชา
“ฮ่าฮ่า! มีผักจืด ๆ จากสำนักสูงส่งมาให้ ข้าขอเปิดกระเพาะก่อนแล้วกัน” สมุนมารตนหนึ่งที่ตกเป็นเป้าหมายของหลี่ลี่หัวเราะเสียงดัง ลมเย็นพัดหมุน พุ่งเข้าใส่หลี่ลี่
“เจ้าไปแทะกระดูกเถอะ! พวกเรากินเนื้อดีกว่า” สมุนมารตนอื่น ๆ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเข้าใส่ลูกศิษย์หลายสิบคนอย่างรวดเร็ว
“ฮึ่ม หาที่ตาย!” เมื่อได้ยินคำเย้ยหยันของสมุ
