อวิ๋นตั่วเป็นคนออกปากก่อนว่าจะไปส่งอวี่เจ๋อ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ทว่าเธอก็หยุดรถแค่ที่หน้าหมู่บ้าน“ที่บอกว่าจะส่งพี่ คงไม่ใช่ส่งแค่นี้หรอกใช่ไหม?” อวี่เจ๋อหยอกอวิ๋นตั่วแน่นอนว่าเขารู้ว่าเรื่องจะส่งเขาเป็นเรื่องโกหก เธอมีเรื่องที่ไม่สะดวกหากจะพูดที่บ้าน เพราะแบบนั้นถึงได้หาข้ออ้างออกมา“คุณกลับไปบอกอวี่ซีเถอะค่ะ ถ้าทำแบบนี้ วันหนึ่งถ้าอวิ๋นเฉียวรู้เข้า มันจะกลายเป็นการทำลายศักดิ์ศรีของเขา”“เธอก็กลับเข้าเมืองไปกับพี่สิ กลับไปบอกอวี่ซีเอง เดี๋ยวนี้อวี่ซีไม่ค่อยฟังความเห็นของพี่หรอก ถ้าพี่พูดเธออาจจะไม่ฟัง”“ถ้างั้นก็ช่างเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันหาเวลาไปคุยกับเธอเอง”พูดไปแล้วอวิ๋นตั่วก็จะลงรถ เอื้อมมือไปเปิดประตูรถอวี่เจ๋อคว้าเธอไว้แล้วสตาร์ทรถอวิ๋นตั่วตะโกนลั่น “หลิวอวี่เจ๋อ จอดรถเดี๋ยวนี้!”“พี่ไปส่งเธอเอง อีกอย่างเธอเองที่เป็นคนบอกจะไปส่งพี่”รถของอวี่เจ๋อจอดลงที่หน้าร้านของอวี่ซี ร้านขายเสื้อผ้าปิดไฟแล้ว
ชั้นหนึ่งมืดสนิท ทว่าห้องทำงานที่ชั้นสองของอวี่ซียังเปิดไฟ อวี่เจ๋อโทรหาผู้เป็นน้อง แล้วพูดแค่ว่า “พี่กับอวิ๋นตั่วอยู่หน้าร้าน ลงมาหน่อย”ไม่ถึงสองนาที ไฟที่ชั้นหนึ่งก็สว่างขึ้นอวี่ซีเปิดประตู เมื่อเห็นอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อยืนอยู่หน้าประตูจริงๆ ก็ตกใจ“มาทำอะไรกันดึกขนาดนี้?”อวี่เจ๋อดึงมืออวิ๋นตั่วเข้าไปในร้านแบบไม่พูดไม่จา อวี่ซีเห็นท่าทางอวิ๋นตั่วเหมือนไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่แต
