่อวี่เจ๋อจับมือเธอ เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธสภาพการณ์ทำให้เธอไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่นักอวี่ซีไม่รู้ว่าอวิ๋นตั่วก็เลิกต่อต้านไปหมดแล้ว เธอค้นพบอย่างเศร้าใจว่าต่อหน้าเขาเธอยังคงเป็นนักเรียนที่ยอมทำตาม ยอมรับฟังทุกคำสั่ง เธอไม่มีพลังมากพอจะต่อต้านเขาเลยสักนิดอวี่ซียกนํ้าชามาทำให้ทั้งสองคนแล้วเอ่ยถาม “คงไม่ใช่ว่าพากันเดินเล่นมาถึงที่นี่หรอกใช่ไหม?”“ยังกล้าพูดอีกนะ นี่เพิ่งกี่โมงเธอก็ปิดร้านแล้วเหรอ? ดูร้านแถวๆ นี้สิ มีร้านไหนปิดไฟแล้วบ้าง?”“ความต้องการของคนเราไม่เหมือนกันนี่คะ ฉันแค่มีเงินนิดๆ หน่อยๆให้พออุ่นใจก็พอ ถ้าจะให้เอาเวลาทั้งหมดของตัวเองไปเพื่อเงินเยอะๆ แบบนั้นคงไม่คุ้ม”“แต่ถ้าพี่ทำแบบนี้กับอวิ๋นเฉียว อีกไม่นานคงต้องทำโอทีเพิ่มแล้วล่ะ”จู่ๆ อวิ๋นตั่วโพล่งออกมาอวี่ซีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา “พูดเรื่องอะไรน่ะ พี่ไม่เห็นจะเข้าใจเลย?”“พี่เข้าใจค่ะ อวี่ซี ฉันขอแนะนำว่าอย่าทำแบบนี้เลย
นี่ไม่ใช่การช่วยเหลืออวิ๋นเฉียว ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดของเขาคือความมั่นใจในตัวเองการที่พี่ทำแบบนี้มันจะเป็นการไปทำลายความมั่นใจของเขา ต่อไปเขาจะไม่กล้าลองพยายามอีก”“พี่กำลังช่วยให้ความมั่นใจในตัวเองของเขามั่นคง เขาอยากจะมีความมั่นใจไม่ใช่เหรอ?” อวี่ซีไม่เห็นด้วย“แต่ที่เขาต้องการคือความมั่นใจที่เป็นความจริง ไม่ใช่ความมั่นใจที่หลอกลวง พี่กำลังสร้างภาพลวงตาที่สวยงามให้เขา ฟองอากาศภาพลวงตาที่สวยงามจะค่อยๆ
