กู่เลี่ยงตอบรับ “อืม!” แล้วตามอวิ๋นตั่วไป แต่ยังไม่ทันถึงประตู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นซะก่อน“ใคร!” อวี่เจ๋อที่กำลังโมโหสุดขีดตวาดลั่นใส่ประตูอวิ๋นตั่วเปิดประตูออกโดยไม่รอฟังคำตอบ และคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็คือจ้าวเมิ่งอิ่งกับผอ.เปาจ้าวเมิ่งอิ่งส่งยิ้มให้เธอ แตกต่างกับท่าทางวางตัวอยู่เหนือที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง “สวัสดีค่ะคุณอวิ๋น!”อวิ๋นตั่วปรายตามองแล้วก็เดาได้ทันทีว่ารอยยิ้มนี้มีให้อวี่เจ๋อดู และเธอก็ไม่ได้มีอารมณ์จะมาแสดงละครด้วย เธอผลักคนตรงหน้าแล้วเดินออกไป และเพราะว่ารองเท้าส้นสูงของจ้าวเมิ่งอิ่งสูงเกินไปหน่อย พอผลักเบาๆ ก็ทำให้เจ้าตัวเสียการทรงตัว จนล้มลงก้นกระแทกพื้น“โอ๊ย!” เธอร้องออกมาแล้วช้อนตามองอวี่เจ๋ออย่างน่าสงสารอวิ๋นตั่วที่กำลังจะเข้าไปช่วยพยุง พอเห็นว่าอวี่เจ๋อกำลังเดินออกมาก็คิดว่าเขาคงจะมาช่วยจ้าวเมิ่งอิ่งแน่ๆ เธอก็เลยเปลี่ยนใจวิ่งออกไปแต่คิดไม่ถึงว่าอวี่เจ๋อไม่ได้เข้าไปช่วยพยุงจ้าวเมิ่งอิ่ง แต่กลับวิ่งตามอวิ๋นตั่วไปจ้าวเมิ่งอิ่งมองตามหลังอวี่เจ๋อไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ก่อนที่จะขบฟันแน่นด้วยความเกลียดอวิ๋นตั่วยังดีที่น่าน่าเดินออกมาช่วยประคองจ้าวเมิ่งอิ่งด้วยความระมัดระวัง“คุณจ้าว ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”“ฉันล้มขนาดนี้จะไม่เป็นไรได้ยังไง! ?” เธอตวาดใส่น่าน่าด้วยความหงุดหงิดน่าน่าช่วยพยุงเธอด้วยความระมัดระวัง “งั้นฉันเรียกรถให้พาคุณไปตรวจที่โรงพยาบาลดีกว่
