เข้าแล้ว เขาตกใจจนขาอ่อน แทบจะคุกเข่าให้อวิ๋นตั่ว “คะ คุณอวิ๋น ผู้ใหญ่ไม่ถือสาผู้น้อยให้อภัยผมสักครั้งเถอะครับ”อวี่เจ๋อคว้าอวิ๋นตั่วไว้ หันไปบอกกับกู่เลี่ยง “นายกลับไปก่อน”“ครับ!” กู่เลี่ยงรับคำแล้วกลับออกไปอวิ๋นตั่วพยายามที่จะแกะมืออวี่เจ๋อออก แต่อวี่เจ๋อกลับไม่ยอมปล่อย เธอก็เลยก้มลงกัดข้อมือเขาไปคำใหญ่ จนพลอยทำให้เขาต้องรีบปล่อยมือเพราะความเจ็บ จ้องเธอเขม็ง “เป็นหมาเหรอไง?”“ใช่! ฉันเป็นหมา และก็ไม่ใช่แค่หมา แต่เป็นปาปารัสซีด้วย!”อวิ๋นตั่ววิ่งออกไปด้วยความโมโห ฝ่ายร.ป.ภ.ก็เห็นว่าถึงเวลาที่จะทำความดีล้างความผิดแล้ว เขาจึงเข้าไปขวางอวิ๋นตั่วไว้ อวิ๋นตั่วผลักเขาออก เขาก็จับมือเธอ ร้องออกมาด้วยความดีใจ “ผอ.หลิว ผมจับเธอได้แล้ว ผมจับได้แล้ว!”“เธอเป็นคนที่ใครจะแตะต้องก็ได้งั้นเหรอ? ปล่อยเธอ!” อวี่เจ๋อโมโหจนแทบควันออกหูตั้งใจจะประจบ แต่กลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด สุดท้ายเขาก็ปล่อยมือเธอด้วยความเศร้าใจอวิ๋นตั่วหันกลับไปเตือนอวี่เจ๋อ “อย่าตามฉันมา ไม่งั้นฉันจะตายให้คุณดูจริงๆ ด้วย!”แน่นอนว่าอวี่เจ๋อรู้ว่าถ้าหากอวิ๋นตั่วรั้นขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็ทำได้ เพราะแบบนั้นเขาจึงไม่กล้าตามไป ได้แต่มองเธอหายไปท่ามกลางความมืด————————————————————
