อวิ๋นตั่วหันหน้าหนี เธอไม่อยากร้องไห้ โดยเฉพาะต่อหน้าอวี่เจ๋ออวี่เจ๋อรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกฉีก รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่ขวางอยู่ตรงหน้าระหว่างพวกเขาคืออะไร แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้ เขารู้ว่าหลายปีมานี้ในใจของอวิ๋นตั่วมีบาดแผล เธอคิดว่าแค่ไม่ไปแตะ มันก็จะไม่เจ็บ อาจจะเป็นเพราะภาระที่ต้องแบกรับ ทำให้เธอไม่มีเวลาไปสนใจบาดแผลนี้ เพราะแบบนั้นมันจึงถูกปล่อยจนเน่าเปื่อยและเป็นหนอง อวี่เจ๋อเกลียดตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าในใจของเธอมีบาดแผล แต่ตัวเขากลับทำอะไรไม่ได้ยิ่งอวิ๋นตั่วมีท่าทีเหมือนอะไรยังไงก็ได้ ใจของเขาก็ยิ่งเจ็บปวด เขาอยากให้เธอมาพิงไหล่เขา ไม่ต้องสนใจอะไรอื่น ไม่ว่าจะความทุกข์ยากลำบากใดๆก็ปล่อยให้เขาคอยรับมือไป ทว่าเธอกลับมีความหยิ่งทระนงในแบบของตัวเองที่เขาไม่สามารถไปช่วงชิงมันมาได้เมื่อส่งอวิ๋นตั่วกลับบ้านแล้ว อวี่เจ๋อก็กลับมาที่พักของตัวเอง เขาไม่ได้เรียกที่พักนั่นว่าบ้าน เพราะเมื่อไม่มีอวิ๋นตั่ว นั่นก็ไม่ใช่บ้านของเขาเมื่อประตูอัตโนมัติของโรงรถเปิดออก จ้าวเมิ่งอิ่งที่เห็นไฟจากรถตั้งแต่แรกก็วิ่งลงมารับด้วยความดีใจการกลับมาอย่างกะทันหันของเขาทำให้เธอคิดว่างานของตัวเองได้ผลแน่ล่ะ จะมีผู้ชายคนไหนยอมรับการที่ผู้หญิงที่ตัวเองรักไปร่วมเตียงกับชายอื่นได้จริงอยู่ที่อวิ๋นตั่วกับเทียนอี้อาจไม่ได้มีอะไรกัน แต่ชายหญิงอยู่ในห้องเดียวกันสองต่อสองนานขนาดนั้น และที่สำคัญที่สุดตอนที่อวิ๋นตั่วกลับ
