ออกมาเธอได้เปลี่ยนชุดด้วย ไม่ว่าเป็นใครก็คงไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้หรอก“กลับมาแล้วเหรอคะ!” เธอวางมือลงที่ราวบันไดตอนเอ่ยถาม ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องรับแขกอย่างร่าเริงเขานั่งลงบนโซฟา ใบหน้านิ่งเรียบเย็นชาสีหน้าท่าทางของเขาทำเอาเธอใจสั่นไปเล็กน้อย ทว่าเพราะบุญคุณที่พ่อของเธอมีต่ออวี่เจ๋อ ทำให้เธอมั่นใจว่าเขาคงไม่ทำอะไรเธอหรอก“หลายวันมานี้เป็นยังไงบ้าง?” เขาถามเธอเธอรู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินคำทักทาย ดูเธอท่าจะตื่นตูมมากไปเอง“ดีมากเลยค่ะ”“ยุ่งมากเลยใช่ไหม?”“ก็ไม่นะคะ”“ผมยังไม่ได้ถามคุณเลย ที่คุณมาที่นี่กะทันหันแบบนี้ มีเรื่องอะไรต้องทำเหรอ?”“ฉัน…” เธอเงยหน้ามองเขา ใบหน้าหล่อจัดทำให้เธออดหน้าแดงใจเต้นแรงขึ้นมาไม่ได้“ถ้าไม่มีอะไร พรุ่งนี้คุณก็กลับไปเถอะครับ”“ทำไมล่ะคะ?” เธอร้องออกมา ลืมตัวไปชั่วขณะเขามองเธอด้วยสายตาเย็นชา “ผมกับพ่อของคุณเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเขายื่นมือมาช่วยเหลือในตอนที่ผมลำบากและตกอยู่ในอันตราย บุญคุณครั้งนี้ผมไม่รู้ว่าควรตอบแทนยังไงถึงจะเหมาะสม แต่ไม่คิดว่าคุณจะใช้บุณคุณนี้มาทำตามอำเภอใจของตัวเอง ผมหวังว่าพรุ่งนี้คุณจะไปจากที่นี่ แล้วผมจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”เธอมองเขา นํ้าตาคลอเบ้า “ฉัน…ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง?”“เมิ่งอิ่ง คุณเป็นคนฉลาด คุณน่าจะรู้ว่าผมหมายความว่ายังไง แต่ถ้าคุณไม่เข้าใจจริงๆ ผมจะพูดให้ชัดกว่านี้ก็ได้ หนี้บุณคุณกับตระกูลจ้าวที่ผมติดไว้ ผมต้อ
