”“มันไม่ใช่เรื่องจริง!” อวิ๋นตั่วรีบพูดอวี่เจ๋อยังคงยิ้มให้เธอ ราวกับกำลังบอกว่าไม่ต้องรีบร้อนอธิบาย พี่เชื่อใจเธออยู่แล้วอวิ๋นตั่วรู้สึกเสียใจขึ้นมานิดๆ ทำไมเธอต้องอธิบายให้เขาฟังด้วย ระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันสักหน่อย จะเรื่องจริงก็ดี หรือเรื่องไม่จริงก็ช่างเธอก็ไม่จำเป็นต้องอธิบาย พอคิดได้แบบนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนเริ่มพูดเรื่องนี้ก่อน เหมือนจิตใจของซือหม่าเจา*[1]“พี่รู้ว่าไม่ใช่เรื่องจริง”“รู้หรือไม่รู้ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณ”“จะไม่เกี่ยวกับพี่ได้ยังไง?” อวี่เจ๋อมองเธอ “แฟนของพี่ถูกคนเข้าใจผิด แล้วจะไม่เกี่ยวกับพี่ได้เหรอ?”“ฉันไม่ใช่แฟนของคุณ” อวิ๋นตั่วแก้ความเข้าใจของเขาใหม่“แฟนในอนาคต โอเคหรือยัง?”“เราไม่มีอนาคตร่วมกันหรอกค่ะ” อวิ๋นตั่วมั่นใจมาก“พี่ว่าเธอไม่ยุติธรรมกับพี่เลย ดึกดื่นแล้วเธอยังไปรับหยูเทียนอี้ที่เมาไม่รู้เรื่องที่บาร์ไปส่งได้ถึงโรงแรม แล้วทำไมไม่ยอมให้โอกาสพี่เลยสักนิด พี่ไม่ได้ขอให้เธอพาพี่ไปส่งโรงแรม ถ้าวันไหนสักวันพี่เมาขึ้นมา แต่แค่หวังว่าเธอจะทำสีหน้าดีๆ กับพี่บ้าง ขอแค่นี้มันไม่มากเกินไปใช่ไหม?”“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันพาเทียนอี้ไปส่งโรงแรม คุณตรวจสอบมาแล้วสินะ ที่บอกว่าเชื่อใจก็เพราะตรวจสอบมาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?”“โรงแรมที่เธอพาเขาเป็นน่ะเป็นโรงแรมของพี่”“ทำไมถึงได้อยู่ไปทุกที่แบบนี้นะ” อวิ๋นตั่วกระซิบ
