เท่าไหร่ เราสองคนเลิกกันแล้ว
เมื่ออวิ๋นเฉียวเซ็นสัญญาเสร็จเรียบร้อย ก็ถือว่างานของอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อก็สำเร็จแล้ว อวิ๋นตั่วทำเหมือนเอาผู้เป็นพี่ยกให้อวี่ซีไม่มีผิด “ฉันฝากพี่ชายด้วยนะคะ ฝากดูแลเขาด้วย ถ้าเขาทำตัวไม่ดี พี่ก็สั่งสอนเขาได้เลยนะคะ”อวิ๋นเฉียวที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินเข้าก็รู้สึกอึดอัดใจจนต้องบ่นออกมา “พูดอะไรแบบนั้นน่ะ พี่ชายเธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ยังต้องดูแลอะไรอีก?”อวิ๋นตั่วถลึงตามองผู้เป็นพี่ “พี่ตั้งใจทำงานอยู่ที่นี่ อย่าเหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อเข้าใจไหมคะ!”“เข้าใจแล้วล่ะน่า!” อวิ๋นเฉียวจำใจโค้งตัวให้น้องสาว “กลับดีๆ ล่ะ พี่ไม่ไปส่งนะ!”อวิ๋นตั่วชูกำปั้นใส่พี่ชาย บอกเขา “อย่ามาทำตัวแปลกๆ นะคะ!”หลังจากฝากฝังผู้เป็นพี่ให้กับอวี่ซีแล้ว อวิ๋นตั่วก็ออกจากร้านมา อวี่เจ๋อก็รีบเดินตามมาด้วย ก่อนจะก้าวนำไปเปิดประตูรถให้ ทว่าเธอกลับแสร้งทำเป็นไม่เห็น เดินผ่านรถเขาไปอย่างสง่าผ่าเผย แต่อวี่เจ๋อก็รั้งไว้ “เดี๋ยวพี่ไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งรถเมล์ได้”“หึงเหรอ” เขามองเธอหน้าทะเล้น“หึง? หึงอะไรคะ?” เธอไม่รู้จะตอบยังไง“ก็เมื่อกี้ในร้านอวี่ซีน่ะ เธอหึงชัดๆ เลยนี่!”“ฮ่าๆ!” อวิ๋นตั่วหัวเราะแห้ง “คิดเองเออเองคงไม่ดีเท่าไหร่มั้งคะ? ฉันจะไปหึงคนที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันทำไม อย่าว่าแต่เป็นความต้องการของเธอคนนั้นฝ่ายเดียวเลย ถ้าคุณจะรักกับเธอ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว”เขามองเธอแล้
