วยิ้มอย่างมีความนัย “เธอคิดว่าเธอเข้าใจพี่ใช่ไหม? รู้ว่าเป็นความต้องการของเขาฝ่ายเดียว ในเมื่อรู้แล้วทำไมถึงยังอารมณ์เสียอยู่อีกล่ะ?”“ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งคะว่าฉันไม่ได้อารมณ์เสีย!”“ถ้าไม่ได้อารมณ์เสียแล้วทำไมไม่ขึ้นรถ?”“ตรรกะนี้ดูไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ จะขึ้นรถหรือไม่ขึ้นรถ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ฉันอารมณ์เสียหรือไม่อารมณ์เสียล่ะ?”“พี่ว่าตรรกะนี้มีเหตุมีผลที่สุดแล้ว ถ้าเธออารมณ์ดีก็จะนั่งรถพี่ถ้าอารมณ์เสียก็ไม่นั่งรถพี่ ไม่อย่างนั้นก็หาคนมาตัดสินดูสิว่าใครพูดถูก?”อวิ๋นตั่วมองอาจารย์ผู้เคยให้ความรู้กับตัวเองด้วยความเสียดาย “ทำไมพี่เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้คะ?”“เปลี่ยนไปยังไง?”“กลายเป็นคนหน้าไม่อาย!”อวิ๋นเฉียวโผล่หน้าออกมาดูพวกเขาด้วย “เถียงอะไรกันอยู่? ทำไมยังไม่ไปอีก? เดี๋ยวน้องสาวฉันก็สายหรอก!”“จะทำตัวตึงเครียดต่อหน้าพี่ชายจริงๆ เหรอ?”อวิ๋นตั่วโบกมือพลางส่งยิ้มให้พี่ชาย ก่อนจะเข้าไปนั่งในรถของอวี่เจ๋ออวี่เจ๋อตามขึ้นรถไป แล้วจู่ๆ ก็เอนตัวเข้าหาจนเธอผงะ“จะทำอะไรคะ?”“ช่วยคาดเข็มขัดให้ไง”อวิ๋นตั่วผลักเข้าออก “ฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันก็มีมือ!”“อืม งั้นต่อไปก็อย่าลืมว่าขึ้นรถแล้วต้องคาดเข็มขัดด้วย”แล้วอวิ๋นตั่วก็ดึงเข็มขัดมาคาดแรงๆ อย่างกับมันทำอะไรให้ไม่พอใจ “ไปได้แล้วค่ะ”“อ่อนโยนหน่อยสิ มันไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย” อวี่เจ๋อบอกเสียงนุ่ม“จะไปหรือไม่ไป?”“ไปสิ!”ขับรถมาถึงสำนักงานนิตยสารแล้วยัง
