อวิ๋นตั่วยังไม่ทันจอดรถดี เธอก็เห็นกู่เลี่ยงวิ่งถือกล้องออกมาด้วยท่าทางรีบร้อน“กู่เลี่ยง จะไปไหนน่ะ?”“สนามบิน”“มีเรื่องอะไรเหรอ”“วันนี้ฟู่เข่อเจียไปรับคนใครสักคน ฉันเลยสงสัยว่าเธอจะไปรับแฟนของเธอ คราวนี้ต้องได้รูปเห็นหน้าแน่ๆ”เมื่อได้ฟังแบบนั้นเธอก็กระตือรือร้นขึ้นมา ถือกระเป๋าเดินตามกู่เลี่ยงไปด้วย“ตกลงกับหม่าต้าเก้อแล้วหรือยังว่ารูปแบบเห็นหน้าเขาให้รูปละเท่าไหร่?”“หนึ่งพัน”“คนละหนึ่งพันเหรอ?”เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ ในที่สุดหม่าต้าเก้อก็ใจกว้างขึ้นแล้วเห็นแบบนั้นกู่เลี่ยงจึงรีบเอานํ้าเย็นเข้าลูบ “ทั้งหมดหนึ่งพันต่างหาก และแน่นอนว่าเธอไม่ต้องไปกับฉัน หนึ่งพันนี่ฉันก็จะได้คนเดียวเต็มๆ!”“ไม่มีฉันแล้วนายยังจะถ่ายรูปได้เหรอ?”“ดูพูดเข้า ฉันทำไม่ได้แม้แต่ถ่ายรูปเลยเหรอไง?”“ไม่เชื่อใช่ไหม งั้นเราไปลองดู!”เมื่อถึงสนามบินก็พบว่ามีนักข่าวหลายคนที่ได้ข่าวมาเหมือนกัน และทุกคนต่างก็เตรียมอาวุธ รอการปรากฏตัวของแฟนหนุ่มผู้ลึกลับแล้วอวิ๋นตั่วดึงกู่เลี่ยงหลบฉากไป “โง่หรือไงเนี่ย เขาต้องออกทาง VIPแน่ๆ มารอตรงนี้จะไปเจอใคร”“งั้นจะเอายังไงดีล่ะ?”“อยากจะหลบยังไงก็หลบไม่พ้นหรอก ในเมื่อเธอมารับเขาก็ต้องเตรียมรถไว้อย่างดีแล้ว เพราะงั้นเราต้องหารถของเธอ”“มีเหตุผล”ทั้งสองแกล้งทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวเดินเตร่ไปมาที่อยู่ลานจอดรถ ทว่าเดินวนจนครบสองรอบก็ยังไม่เจอรถตู้คันใหญ่ที่ฟู่เข่อเจียมักจะใช้เป็นประจำ“เธอต้
