เมิ่งอิ่งโมโหจนแทบเต้น เธอมองแม่บ้านหลิวด้วยแววตาเป็นประกาย
ทว่าพอเห็นอวี่เจ๋อไม่ได้มีท่าทีจะตำหนิแม่บ้านหลิวเธอก็เริ่มเข้าใจว่าสำหรับอวี่เจ๋อแล้วยัยแก่คนนี้ไม่ธรรมดา เธอตัดสินใจที่จะเปลี่ยนกลยุทธ์ เริ่มเอาการ์ดความรู้สึกมาเล่นแทน “ฉันเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ยังไม่คุ้นเคยกับอะไรเลยสักอย่าง ก่อนมาคุณพ่อก็กำชับไว้ว่าให้มาหาคุณ บอกว่าคุณจะดูแลฉัน ฉันเห็นว่าคุณพ่อเป็นเพื่อนกับคุณมาหลายปี ท่านมักจะบอกว่าคุณเป็นเพื่อนที่ดี คิดว่าคงไม่ถึงขั้นไม่สนใจไม่ดูแลฉัน ฉันก็เลยมาที่นี่ แต่คิดไม่ถึงว่าคุณจะไม่สะดวก ฉันคิดว่าบ้านหลังนี้ก็ออกจะใหญ่โต น่าจะมีที่ให้ฉันอยู่บ้างก็เลยมาพักโดยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า แต่ถ้าคุณไม่สะดวก ฉันจะขึ้นไปเก็บของก็ได้ค่ะ”จ้าวเมิ่งอิ่งลุกขึ้น มองอวี่เจ๋อ เธอคิดว่าเขาน่าจะห้ามเธอตอนนี้ ทว่าสุดท้ายฝ่ายนั้นกลับไม่ได้พูดอะไร เธอค่อยๆ เดินขึ้นไปยังชั้นบนพร้อมกับแอบนับเลขในใจไปด้วย พอนับถึงเก้า เสียงอวี่เจ๋อก็ดังขึ้น “ถ้าคุณอยากจะอยู่ก็อยู่เถอะครับ”ทันทีที่จบคำ จ้าวเมิ่งอิ่งก็แอบดีใจ “จริงเหรอคะ?”“ครับ”แม่บ้านหลิวที่อยู่ข้างๆ ถลึงตามองด้วยความโมโห มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นการแสดง นี่อวี่เจ๋อเชื่อมันจริงๆ เหรอ!ทว่าจ้าวเมิ่งอิงยังได้คืบจะเอาศอก “อยู่นานแค่ไหนก็ได้ใช่ไหมคะ?”“อยู่นานแค่ไหนก็ได้ครับ” อวี่เจ๋อพูดไปพร้อมกับลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบนเช่นนั้นจ้าวเมิ่งอิ่งก็เดินตามไปด้วย
