“คุณจะไปไหนคะ?ไปบริษัทเหรอ?”“เก็บของ ผมจะไปนอนโรงแรมครับ”เมื่อได้ยินแบบนั้นแม่บ้านหลิวกับพี่กุ้ยจือถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว“หา…” จ้าวเมิ่งอิ่งรู้สึกไม่ดี “ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอคะ คุณถึงได้หลบอย่างกับฉันเป็นโรคระบาดแบบนี้?”“โรงแรมอยู่ใกล้บริษัท เข้างานเลิกงานก็สะดวก อีกอย่างเราสองคนไม่สะดวกที่จะอยู่บ้านหลังเดียวกันจริงๆ”“มีอะไรที่ไม่สะดวกคะ นี่มันยุคสมัยไหนแล้วชายหญิงอยู่คอนโดด้วยกันก็มีเยอะแยะไป ทำไมคุณยังต้องหัวโบราณอยู่อีก?” จ้าวเมิ่งอิ่งร้อนรน เธออยากอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นแผนก็เธอก็เท่ากับคว้านํ้าเหลวน่ะสิ?“คุณอยู่ที่นี่ให้สบายเถอะครับ มีอะไรก็ถามแม่บ้านหลิวกับพี่กุ้ยจือได้พวกเธอคุ้นเคยกับเมืองนี้ดี”จ้าวเมิ่งอิ่งมองแม่บ้านหลิวที แล้วหันมองพี่กุ้ยจือที พอคิดไปถึงที่ตัวเองเปลืองนํ้าลายพูดตั้งมากมาย แต่ผลออกมาเป็นแบบนี้ เธอก็ชะงักค้างไปอวี่เจ๋อเอากระเป๋าเดินทางลงมาแล้วบอกกับจ้าวเมิ่งอิ่ง “ถ้ามีอะไรก็โทรหาผมได้”จ้าวเมิ่งอิ่งถอยหลีกทาง ร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ “คุณพ่อให้คุณดูแลฉันแล้วคุณดูแลฉันแบบนี้น่ะเหรอคะ?”“พี่กุ้ยจือกับแม่บ้านหลิวก็อยู่ที่นี่ พวกเขาจะดูแลคุณอย่างดีครับ” อวี่เจ๋อเดินไปถึงหน้าประตู แล้วหันกลับมา จ้าวเมิ่งอิ่งแอบดีใจ คิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ทว่าสุดท้ายเขากลับพูดเพียงแค่ว่า “ผมจะให้เสี่ยวหูอยู่ที่นี่ มีงานอะไรต้องใช้แรงก็เรียกเขาได้เลยครับ แบบนี้ถ้าอยากจะใช้รถ
