ก็จะได้สะดวกหน่อย”“หลิวอวี่เจ๋อ!” จ้าวเมิ่งอิ่งยืนอยู่ในห้องรับแขก มองแผ่นหลังของอวี่เจ๋อที่ไกลออกไปอวี่เจ๋อออกไปได้ไม่นาน เสี่ยวหูก็ขับรถเข้ามา พอเห็นแม่บ้านหลิว เขาก็ท่าทางนอบน้อมมาก “แม่บ้านหลิว ผอ.หลิวให้ผมมาอยู่ดูแลพวกคุณที่บ้านมีอะไรให้ผมทำไหมครับ?”แม่บ้านหลิวมองไปรอบๆ “ฉันไม่มีหรอก เธอมีเรื่องอะไรจะทำหรือเปล่า?”เสี่ยวหูมองเมิ่งอิ่งที่นั่งอยู่บนโซฟา “นี่คือ?”“คุณจ้าวเมิ่งอิ่ง”“สวัสดีครับคุณจ้าว” เสี่ยวหูทักทายจ้าวเมิ่งอิ่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเป็นไม่ได้ยิน“ระวังหน่อยนะ คุณจ้าวคนนี้เป็นคนเจ้าอารมณ์! ” แม่บ้านหลิวบอกเสียงเบา“ครับ!” เสี่ยวหูพยักหน้าแรงๆ