ม “ผมทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว คงต้องขอตัวก่อนนะครับ”“ยังไม่กินข้าวเลย จะกลับแล้วเหรอ?”“ไม่เป็นไรครับ ไม่ได้กลับบริษัทวันหนึ่งแล้ว คงมีเรื่องรอให้สะสางเป็นกองเลย”“งั้นก็เดินทางดีๆ นะ” ชูยินกำชับอวี่เจ๋อรับคำแล้วผละไปขึ้นรถชูยินคิดว่าถ้าปล่อยให้เรื่องค้างคาแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ เธอจึงวิ่งไปเคาะกระจกรถของอวี่เจ๋อ เจ้าตัวหมุนกระจกลงแล้วเอ่ยถาม “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณป้า?”“เรื่องที่เธอหายตัวไปตอนนั้นเกี่ยวข้องกับพ่อของอวิ๋นตั่วใช่ไหม?” ชูยินใจเต้นแรง มีวูบหนึ่งที่นึกเสียใจที่ตัวเองถามคำถามแบบนั้นออกไป เธอกลัวว่าคำตอบจะทำให้เธอกับลูกสาวยากจะยอมรับได้
“เธอไม่ยอมบอกอวิ๋นตั่วว่าทำไมถึงได้จากไป เพราะกังวลเรื่องพ่อของเธอใช่ไหม?”“คุณป้าคิดมากไปแล้วครับ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับคุณลุงหรอกครับ”หลังอาบนํ้าแต่งตัวเสร็จ อวิ๋นตั่วก็สพายกระเป๋าเดินออกมา ชูยินเห็นเข้าก็รีบเรียกไว้ “อวิ๋นตั่ว อาหารเช้าเสร็จแล้วนะลูก”ทว่าอวิ๋นตั่วกลับเดินตรงไปเข็นเจ้าลาน้อยออกมา “หนูไม่กินค่ะ”“ไม่กินได้ยังไงกัน อวี่เจ๋ออุตส่าห์ทำไว้ตั้งแต่เช้า” ผู้เป็นแม่ทั้งห่วงทั้งตำหนิ“หนูไม่กินก็เพราะเขาเป็นคนทำนี่แหละค่ะ” เธอขึ้นนั่งบนเจ้าลาน้อยสตาร์ทเบาๆ แล้วก็สตาร์ทติด เธอแทบไม่อยากจะเชื่อ ก่อนหน้านี้ไม่มีครั้งไหนที่เจ้านี่ไม่เกเร อย่างน้อยๆ ก็ครึ่งชั่วโมงชูยินถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ก่อนจะเดินเข้าไปดูอวิ๋นเฉียวในห้อง อวิ
