๋นเฉียวขยับพลิกตัว ส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่ “แม่ ผมปวดหัว”“ดื่มไปเยอะขนาดนั้นจะไม่ปวดได้ยังไงล่ะ? รีบลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าว”อวิ๋นเฉียวเลิกผ้าห่มขึ้น พอเห็นว่าตัวเองเปลี่ยนชุดแล้วก็ชะงักกึก“อวิ๋นตั่วเปลี่ยนชุดให้ผมเหรอครับ?”“อวิ๋นตั่วจะไปมีแรงมากขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ อวี่เจ๋อต่างหากที่เปลี่ยนให้”“อวี่เจ๋อมาเหรอครับ?”“เขาอยู่ดูแลลูกทั้งคืน เพิ่งกลับไปเมื่อกี้เอง”“แล้วน้องล่ะ?”“ไปแล้วเหมือนกัน”อวิ๋นเฉียวโล่งใจขึ้นมาทันที “สองคนนั้นไปด้วยกัน พวกเขาคืนดีกันแล้วเหรอครับ?”“เปล่า แยกกันไปต่างหากล่ะ”เมื่อได้ยินแบบนั้นอวิ๋นเฉียวก็หงอยลง “ต้องให้พวกเขาคืนดีกันสิ ไม่งั้นต่อหน้าอวี่เจ๋อ ผมก็เป็นคนมีความผิดคนหนึ่ง”“ลูกนี่นะ แค่อย่ายุ่งให้มากก็พอแล้ว” ชูยินเข้าไปช่วยลูกชายพับผ้าห่ม“ถ้าถามแม่ สองคนนั้นคงมีวาสนาต่อกันจริงๆ แม้ฟ้าก็แยกกันไม่ได้ เราไม่ต้องทำอะไรหรอก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า!”
