เธอปิดประตูห้อง รู้สึกโกรธอย่างมาก คนๆ นี้ทำไมถึงพูดไม่ฟังเลยล่ะจะต้องให้พูดกับเขาอีกกี่ครั้งว่าทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์ ทำยังไงเขาถึงจะยอมแพ้!เธอมุดตัวเข้าในผ้าห่มแล้วหลับตาลง แต่ใบหน้าของอวี่เจ๋อก็ปรากฏขึ้นมาตลอด ทำให้เธอนอนไม่หลับ “น่าเกลียดที่สุด!” เธอด่าในใจ แล้วเอาผ้าห่มคลุมหัวอีก ราวกับว่าแบบนี้จะทำให้อวี่เจ๋อรีบออกไปจากหัวสมองของเธอ อวี่เจ๋อที่อยู่ในหัวเหมือนกับตัวจริงของเขา หน้าด้านไม่ยอมไปไหนอวิ๋นตั่วคิดหาวิธีเบี่ยงเบนความสนใจ เธอจึงเริ่มนับแกะ แกะหนึ่งตัว แกะสองตัว แกะสามตัว? ในที่สุดก็นับจนเหนื่อย แล้วหลับไปเธอถูกเสียงลมพัดทำให้ตื่นขึ้น ด้านนอกเกิดลมพัดแรงแล้ว หน้าต่างก็ปิดไว้ไม่สนิท เธอจึงต้องลุกขึ้นมาปิด ลมหนาววูบหนึ่งพัดโถมเข้าใส่หน้าเธอเธอหนาวจนตัวสั่น ขนลุกชันเหมือนหนังไก่ พอนึกขึ้นได้ว่าห้องนอนของอวิ๋นเฉียวมีผ้าห่มแค่ผืนเดียว เธอจึงหอบผ้าห่มผืนหนึ่งจากตู้ตัวเองแล้วเดินออกมาพอมาถึงห้องของอวิ๋นเฉียว อวี่เจ๋อก็นอนกอดอกขดอยู่บนโซฟา เหมือนกำลังหลับอยู่ อวิ๋นตั่วย่องเข้าไปเบาๆ นำผ้าห่มคลุมบนตัวอวี่เจ๋อ ตอนที่เธอกำลังจะหันกลับไปนั้น อวี่เจ๋อก็ดึงมือเธอไว้“คุณยังไม่หลับเหรอ?” อวิ๋นตั่วนึกว่าตัวเองทำให้เขาตกใจตื่น“พี่กำลังรอให้เธอเอาผ้าห่มมาให้” เหมือนเขามองทะลุความคิดของเธอ“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าฉันจะเอามาให้? ถ้าฉันไม่มา คุณจะหนาวต่อไปแบบนี้เหรอคะ? ไม่กลัวหนาวตายหรือไง
