?” อวิ๋นตั่วพูดอย่างมีนํ้าโห“กลัวสิ แต่พี่บอกกับตัวเองว่า ถ้าใจเธอมีพี่ เธอจะต้องเอามาให้แน่”“ในใจใครมีคุณคะ” อวิ๋นตั่วพึมพำ “ฉันเห็นว่าคุณมาช่วยดูแลพี่ชายฉันก็เลยเอามาให้ ไม่ว่ายังไงคนที่มาก็เป็นแขก ฉันไม่ให้แขกหนาวตายที่บ้านฉันอยู่แล้ว”อวิ๋นตั่วเหมือนจะโกรธเขาไม่ลง ยังพูดเสริมอีกหนึ่งประโยคว่า “ค่าตัวของคุณทุกวันนี้ พวกเราชดใช้ไม่ไหวหรอก”เหมือนในพจนานุกรมของอวี่เจ๋อจะไม่มีคำว่าโกรธ เขายังคงจับมือเธอไว้“เธอนอนไม่หลับใช่ไหม?”“เปล่าค่ะ ฉันนอนหลับสบายดี”“แล้วตื่นได้ยังไงล่ะ?”“หน้าต่าในห้องฉันปิดไม่สนิท ลมพัดแล้วเสียงดัง ก็เลยหนวกหูจนตื่น”อวิ๋นตั่วพูดความจริง จึงพูดได้เต็มปากเต็มคำอย่างมีเหตุผล“พรุ่งนี้พี่จะให้คนมาซ่อมหน้าต่างให้ เธอนั่งลงสิ เรามาคุยกันก่อน”อวิ๋นตั่วอยากที่จะปฏิเสธ แต่กลับยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน เหมือนเป็นการตัดสินใจอันยากลำบาก ที่เธอต้องใช้เวลานานเพื่อไตร่ตรองอวี่เจ๋อเว้นที่ให้เล็กน้อย แล้วดึงอวิ๋นตั่วเบาๆ จนเธอนั่งลงอยู่ข้างกายเขาอวิ๋นตั่วรู้สึกตกใจ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เธอยังคิดไม่เสร็จเลย ทำไมนั่งลงแล้วล่ะ?เธอโกรธตัวเองเล็กน้อย ทำไมถึงยอมให้เขาบงการได้นะ? พอตามองไปเห็นมือตัวเองที่กุมอยู่ในมือเขา นานขนาดนี้แล้ว ก็ไม่นึกเลยว่าเธอยังปล่อยให้เขาจับอยู่อย่างนี้ ยิ่งเห็นก็ยิ่งโกรธ เธอลองชักมือกลับมา แต่เขาจับไว้แน่นกว่า“กลัวพี่จะกินเธอเหรอ?” เขามองเธออย่างอ่อนโยน
