สายตาแบบนั้นราวกับนํ้าทะเลคราม เย็นใสสดชื่น ทำให้คนอยากจะพุ่งเข้าไป และไม่อยากออกมาอีก“ใครกลัวคะ!” เธอรู้ดีว่านี่เป็นวิธีการยั่วยุ แต่ยังตกหลุมพรางจนได้ นั่งลงแต่โดยดี ไม่ขยับไปไหน“พี่มีเรื่องอยากจะปรึกษากับเธอ”เธออารมณ์เสียใส่เขา “เรื่องของคุณ แล้วจะมาปรึกษากับฉันทำไมคะ!”“เป็นเรื่องของอวิ๋นเฉียว”“พี่ชายฉัน?” เธอกะพริบตามองเขา “คุณจะหางานให้เขาเหรอ? ให้เขาไปทำงานที่บริษัทคุณเหรอคะ?”“เธอว่าเขาจะยอมไหม?”“ไม่ยอมแน่นอน”“ถ้าอย่างนั้น เธอว่าให้เขาไปช่วยงานที่ร้านอวี่ซีดีไหม?”อวิ๋นตั่วหัวเราะ “คุณก็คิดได้เนอะ เขาจะไปช่วยพี่อวี่ซีทำอะไรคะ? เย็บเสื้อผ้า ติดกระดุมเหรอ?”
