อวิ๋นตั่วยังไม่ทันพูดอะไร อวี่เจ๋อก็ยืนขึ้นแล้วพูดกับแม่บ้านหลิวที่อยู่นอกห้อง “แม่บ้านหลิว เดี๋ยวผมให้อวี่ซีไปส่งนะครับ”“อ้อ ได้จ้ะ” แม่บ้านหลิวยิ้มอย่างทราบซึ้งให้กับการจัดการของอวี่เจ๋ออวิ๋นตั่วโกรธมากที่อวี่เจ๋อตัดสินใจจัดการอย่างเผด็จการ แต่เขามีเจตนาดี เธอจึงระบายความโกรธไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นสุนัขที่กัดคนดีอย่างท่านเซียนหลู่ตังปิน เธอไม่อยากเป็นสุนัข ดังนั้นหลังจากยิ้มและโบกมือลากับแม่บ้านหลิวแล้ว เธอก็เปลี่ยนสีหน้า เดินเข้าบ้านไปด้วยสีหน้าบึ้งตึงอวิ๋นเฉียวสงบลงเยอะแล้ว เขากำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงอวิ๋นตั่วยืนอยู่ตรงประตู ดูอวี่เจ๋อใช้ผ้าขนหนูชุบนํ้าอุ่นเช็ดตัวให้อวิ๋นเฉียวทำความสะอาดอาเจียนของเขาชูยินยืนอยู่อีกด้าน เธอรู้สึกผิดมาก เช่นนั้นจึงพูดไม่หยุด “อวี่เจ๋อ เดี๋ยวป้าทำเองดีกว่า ให้ป้าทำเถอะ?”“ไม่เป็นไรครับคุณป้า ไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ”“คุณแม่คะ ไม่ต้องยุ่งหรอกค่ะ ไปพักผ่อนเถอะ คุณพ่อก็อยากพักผ่อนแล้วเหมือนกัน” อวิ๋นตั่วที่ยืนอยู่ตรงประตูก็พูดขึ้นเช่นกันชูยินรู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องจริงๆพอเธอเข้าห้องไปก็ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ เห็นอวิ๋นอี้ฟานนั่งอยู่บนวีลแชร์ กำลังตัวสั่นไม่หยุด“คุณเป็นอะไรไปคะ?” ชูยินถามพลางจับมืออวิ๋นอี้ฟานไว้อวิ๋นอี้ฟานพยายามยกมือขึ้น และพูดออกมาทีละคำ “ให้..ไป…อย่า…ให้…เขามา!”“คุณหมายถึงวี่เจ๋อเหรอ?”อวิ๋นอี้ฟานพยักหน้าแรงๆชูย
