ินจึงถอนหายใจ “คุณกลัวเขาเหรอคะ? วันนี้พอเขามา คุณก็ไม่กล้าออกจากห้องเลย ฉันไม่รู้ว่าในปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถ้าคุณคัดค้านไม่ให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน ฉันก็จะเอาความเห็นของคุณไปบอกอวิ๋นตั่ว แต่คุณเคยนึกถึงอวิ๋นตั่วบ้างหรือเปล่าคะ? ในโลกนี้มีใครที่ดูแลเธอ รักและปกป้องเธอได้อย่างอวี่เจ๋อบ้าง? สถานการณ์ของบ้านเราตอนนี้ อวิ๋นเฉียวหมดอาลัยหมดตายอยากแบบนี้แล้วคุณก็…ผู้ชายทุกคนที่ไร้ความสามารถ ก็พึ่งพาอวิ๋นตั่วหมด นี่ไม่ใช่เท่ากับเป็นการบีบให้เธอจนตรอกหรอกเหรอคะ?ลูกทำให้เราเจ็บปวดใจมามากพอแล้ว ตั้งแต่ตกจากฟ้าลงมาคลุกฝุ่น เธอยังไม่มีแม้แต่โอกาสจะพักหายใจ ก็ต้องปีนขึ้นมาลำบากวิ่งเต้นเพื่อครอบครัวหลายปีมานี้เธอไม่เคยพรํ่าบ่นต่อหน้าพวกเราเลย แต่การที่ไม่บ่น ก็ไม่ได้แปลว่าเธอไม่เหนื่อยนะ! คุณทนเห็นเธอเป็นแบบนี้ต่อไปได้เหรอ? วันนี้ฉันดูออกว่าพวกเขายังมีใจให้กันอยู่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมเราต้องแยกพวกเขาออกจากกันด้วยล่ะ?”อวิ๋นอี้ฟานก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอวี่เจ๋อจะเป็นที่พึ่งพิงที่แข็งแรงและเหนียวแน่นที่สุดให้อวิ๋นตั่ว เพียงแค่นึกถึงตอนที่ตัวเองเคยจะวางยาพิษอวี่เจ๋อแล้วก็รู้สึกกลัวขึ้นมา เขากลัวว่าสักวันหนึ่ง อวี่เจ๋อจะบอกเรื่องนี้กับอวิ๋นตั่ว หากเป็นอย่างนั้นเขาจะกลายเป็นพ่อแบบไหนกันล่ะ?ภาพพจน์ของเขาที่อยู่ในใจอวิ๋นตั่วก็จะพังพินาศอย่างถึงที่สุด!อวี่เจ๋อเอานํ้าในอ่างไปเปลี่ยน เ
