มื่อเห็นอวิ๋นตั่วยังยืนอยู่ตรงประตูห้องอวิ๋นเฉียวจึงบอกว่า “เธอไปนอนเถอะ มีพี่อยู่ทั้งคน?”“คุณไม่มีธุระเลยเหรอคะ? ไม่ต้องจัดการเรื่องที่บริษัทเหรอ?”“ถ้ามีเรื่องอะไร พวกเขาก็จะโทรมาหาพี่ นี่ก็เห็นได้ชัดว่ายังไม่มีเรื่องอะไร”อวิ๋นตั่วเดินไปตรงหน้าอวิ๋นเฉียว แล้วลูบหน้าผากพี่ชาย “ฉันว่าเขาดีขึ้นเยอะแล้ว คุณกลับไปเถอะค่ะ”“ถ้าอีกสักพักเขาอาเจียนอีกล่ะ?” อวี่เจ๋อหน้าด้านไม่ยอมไปไหน “พี่อยู่ที่นี่ดีกว่า เธอไม่ต้องสนใจพี่หรอก ไปนอนเถอะ”“แล้วคุณล่ะ?”อวี่เจ๋อมองโซฟาที่ขาดชำรุดในห้อง “เดี๋ยวพี่จะงีบที่โซฟานี่สักพัก”อวิ๋นตั่วต้องยอมรับความเป็นจริง เธอพูดเกลี้ยกล่อมเขาไม่ได้“ถ้าอยากจะอยู่ก็อยู่ไปเถอะค่ะ ฉันไปนอนแล้ว”“ราตรีสวัสดิ์!” อวี่เจ๋อบอกราตรีสวัสดิ์เธออวิ๋นตั่วทำเป็นไม่ได้ยิน และเดินเข้าห้องตัวเองไป
————————————————————
