่นไฟอะไรก็ได้ ฉันเห็นว่าเราเป็นคู่หูกันมาหลายปี ฉันจะลงบนหน้านิตยสารให้ ทุ่มเทโฆษณา แบบนั้นต้องดังแน่นอน พอนายดังแล้ว ยังต้องกังวลว่าจะไม่มีใครเห็นแววอีกล่ะ?”“ถ้าฉันเชื่อเธอ ยังไม่ทันดังหรอก ตัวจะตายก่อน!”“ฉันก็แค่ให้คำแนะนำนิดหน่อย จะฟังไม่ฟังก็แล้วแต่นายสิ”“ไปแล้วๆ ฟู่เข่อเจียไปแล้ว” กู่เลี่ยงดีใจขึ้นมาทันที “ขอบคุณฟ้าดิน ในที่สุดก็จะเลิกงานซะที”“เลิกงานเร็วขนาดนี้ ต้องมีหวังแน่นอน”อวิ๋นตั่วตื่นเต้นดีใจขึ้นมา ท่าทางวันนี้จะดวงดี ไม่ต้องเฝ้านานเกินไปก็ได้เก็บเกี่ยวดอกผลแล้ว “รีบขึ้นรถ ไปรอพวกเขาตรงปากทาง”ทั้งสองรีบร้อนขึ้นรถไป รอตรงปากทางที่ฟู่เข่อเจียต้องผ่าน ไม่ถึงสิบนาทีรถตู้คันใหญ่ของฟู่เข่อเจียก็ขับออกมา กู่เลี่ยงกลัวจะถูกพบเข้า จึงไม่กล้าตามไปติดๆถึงโรงแรมที่ฟู่เข่อเจียพักแล้ว ที่นั่นเป็นแบบคฤหาสน์พักผ่อนในภูเขา
ทั้งหมดมียี่สิบกว่าหลัง แต่ละหลังแยกตัวอยู่โดดเดี่ยว พอถึงประตูทางเข้า รถของอวิ๋นตั่วก็ถูกยามกักเอาไว้ เมื่อไม่มีบัตรผ่านประตู ก็เข้าไปไม่ได้อาณาเขตของคฤหาสน์มีภูเขาเป็นฉากกั้น กู่เลี่ยงกับอวิ๋นตั่วมองหาตามทางภูเขาอยู่ตั้งนาน แต่ก็ไม่เจอสถานที่ที่จะเข้าไปได้เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้จะมืดแล้ว กู่เลี่ยงรู้สึกใจฝ่อเล็กน้อย “ดูท่าทางคงได้แต่รอให้เธออกมาอีกครั้งแล้วล่ะ”“ต่อให้ออกมา พวกเขาก็ต้องระวังตัวมากแน่ ถ่ายอะไรไม่ได้หรอก”“แล้วจะทำยังไงดี?”“ลองหาดูอีก ต้องมีทางเล็กๆ แน่”เด
