ินมาตามทางภูเขาก็พบกำแพงรั้วตามที่คาดไว้ ไม่ถือว่าสูงนัก ด้านบนมีต้นตีนตุ๊กแกเลื้อยอยู่เต็มไปหมดอวิ๋นตั่วโบกมือให้กู่เลี่ยง “ตรงนี้แหละ ปีนกำแพงข้ามไป ต้องเป็นเขตคฤหาสน์แน่นอน”กู่เลี่ยงเงยหน้ามองกำแพงรั้วที่สูงลิ่ว เขารู้สึกขี้ขลาดเล็กน้อย “สูงขนาดนี้เลยเหรอ?”“นายกลัวเหรอ?”“ตลกน่า ฉันจะกลัวได้ยังไงกัน ฉันแค่เป็นห่วงเธอ ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงปีนกำแพงเป็นเหรอ?”ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็เห็นอวิ๋นตั่วปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ข้างกำแพง
จากนั้นเหยียบบนต้นไม้เบาๆ กระโดดลงมาอยู่บนกำแพงแล้ว เธอมองกู่เลี่ยงแล้วถามว่า “นายจะขึ้นมาไหม ถ้าไม่ขึ้น ก็เอากล้องถ่ายรูปมาให้ฉัน”ในฐานะที่กู่เลี่ยงก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง พอเห็นผู้หญิงขึ้นไปแล้ว เขาย่อมรู้สึกอายแน่นอนหากจะบอกว่าตัวเองไม่ขึ้นไป
เขาปีนขึ้นต้นไม้อย่างยากลำบาก แล้วปีนงกๆ เงิ่นๆ ขึ้นบนกำแพง จากนั้นทั้งคู่ก็กระโดดลงมาพร้อมกัน
