วันนี้ตอนเช้าตรู่ เจ้าลาน้อยอารมณ์เสียอีกแล้ว ทำยังไงก็สตาร์ทไม่ติดอวิ๋นตั่วไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงแต่พูดดีๆ กับมัน “เลิกอารมณ์เสียได้ไหมฉันบอกแล้วว่าจะพาเธอไปโรงพยาบาล ถ้ามัวแต่อารมณ์เสียอยู่นี่ งั้นคงต้องแก่ตายอยู่บ้านแล้วล่ะ ช่วยหน่อยเถอะนะ ฉันจะไปทำงานสายอยู่แล้ว ถ้าไปสายเจ้านายก็จะหักเงินเดือน ไม่มีเงินแล้วจะพาเธอไปโรงพยาบาลได้ยังไงล่ะ?”อวิ๋นตั่วพูดดีๆ ไปจนหมดแล้ว แต่ลาน้อยไม่ยอมกินไม้อ่อนอวิ๋นเฉียวเดินออกมาแล้วพูดกับผู้เป็นน้อง “เธอจะเปลืองคำพูดกับรถกากๆ นี่ทำไมกัน พี่จะบอกให้ว่ามันก็เหมือนคนนั่นแหละ ทำตัวแย่กันทั้งนั้นยิ่งเธอพูดดีกับมัน มันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเจ๋ง อารมณ์เสียใส่เธอได้ เธอหลีกไปคอยดูพี่นะ”อวิ๋นเฉียวขึ้นขี่ลาน้อยแล้วเตะมันสองที จากนั้นก็พูดกับอวิ๋นตั่วว่า “ได้แล้ว เธอลองดูสิ”อวิ๋นตั่วขึ้นขี่แล้วสตาร์ทรถ มันมีการเคลื่อนไหวจริงๆ ด้วย“ดูสิ!” อวิ๋นเฉียวภูมิใจมากอวิ๋นตั่วใส่หมวกกันน็อคเรียบร้อยแล้ว ก็หันมาถามพี่ชาย “พี่จะขึ้นมาไหมคะ?”“รถกากๆ ของเธอ ให้คนซ้อนได้ด้วยเหรอ?”“แล้วพี่จะเดินไปเหรอ?”อวิ๋นเฉียวลองคิดๆ ดู จากบ้านไปถึงป้ายรถเมล์อย่างน้อยก็ต้องเดินครึ่งชั่วโมง อย่างนั้นจึงรีบดึงอวิ๋นตั่วไว้ “รอก่อน พี่นั่งรถเธอไปดีกว่า”อวิ๋นเฉียวนั่งซ้อนท้ายอวิ๋นตั่ว ลาน้อยส่งเสียงไอสองที แล้วแล่นไปข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจพอถึงป้ายรถเมล์ อวิ๋นเฉียวก็ลงจากรถ แล้วอวิ๋นตั่วก็ขับมุ
