สัมภาษณ์พิเศษของวันนั้นล่ะ เขียนเป็นยังไงบ้างแล้ว ตีเหล็กต้องตีตอนร้อนนะ”“ถ้าหัวหน้าไม่พูด ฉันคงลืมแล้วจริงๆ เมื่อวานฉันไปถึงบริษัทเจ๋ออวิ๋นแล้ว เลขาของหลิวอวี่เจ๋อบอกว่าเขาเพิ่งออกไปข้างนอก ก็เลยคลาดกันน่ะค่ะ”“ไม่เจอตัว เป็นไปไม่ได้!” หม่าต้าเก้อรู้สึกผิดหวังเหมือนเนื้อมาถึงปากแต่กระเด็นหาย “เขาบอกแล้วว่าจะอยู่รอพวกเราทั้งบ่าย แล้วจะไม่เจอตัวได้ยังไง?”“เขาเป็นผอ.ใหญ่โตขนาดนั้น จู่ๆ จะมีเรื่องด่วนให้เขาออกไปจัดการถือเป็นเรื่องปกตินะครับ” กู่เลี่ยงช่วยพูดสนับสนุน“ก็เพราะเป็นผู้อำนวยการใหญ่ไง พูดอะไรต้องหนักแน่น ไม่ควรพูดกลับไปกลับมาสิถึงจะถูก” หม่าต้าเก้อพูด “ผมจะโทรหาเขา ถามให้รู้เรื่อง”“ลูกพี่ๆ!” กู่เลี่ยงรีบขัดขวาง “อย่าไปทำให้เขาไม่พอใจเลย พวกเขาบี้เราตายได้ง่ายๆ เหมือนช้างเหยียบมดเลยนะ ผมว่าเราปล่อยไปเถอะ เขาเป็นอัจฉริยะในวงการธุรกิจ ไม่เหมาะกับนิตยสารซุบซิบของเราหรอก เขียนข่าวออกมาคนก็ไม่เชื่อหรอกว่าเราได้สัมภาษณ์พิเศษเขาเพียงเจ้าเดียวจริงๆ”“แต่เรื่องนี้พวกเขาทำไม่ถูก เราไม่ได้ผูกสัมพันธ์ผู้มีอิทธิพลเพื่อหวังประโยชน์ พวกเขาเสนอขึ้นมาก่อนเอง” หม่าต้าเก้อมองอวิ๋นตั่วด้วยความสงสัย “คุณเบี้ยวงานผมหรือเปล่า? หรือว่าคุณไม่ได้ไป?”“ถ้าไม่เชื่อ หัวหน้าก็โทรไปถามสิคะ”
———————————————-
