งชีซิง ก็เดาออกอวี่เจ๋อพยักหน้า“แล้วเป็นเพราะอะไรล่ะ?”ทว่าอวี่เจ๋อก็ไม่ได้ตอบอะไรชีซิงถอนหายใจ “ทุกครั้งที่ถามนายเรื่องนี้ นายก็เอาแต่เงียบ”“พอแล้ว นายรีบกลับไปเถอะ เป็นพ่อคนแล้วนะ ดึกขนาดนี้ยังไม่กลับอีก เดี๋ยวเจียงหนานจะเป็นห่วงเอา”“เธอรู้ว่าฉันมาที่นี่” ชีซิงนั่งลง และรินเหล้าให้อวี่เจ๋อ “พรุ่งนี้จะให้ฉันไปบอกเฉินอวี้ให้เกลี้ยกล่อมลั่วเสวี่ยไหม ให้เธอไปเกลี้ยกล่อมอวิ๋นตั่ว? ยังไงพวกเธอก็เป็นเพื่อนกัน เข้ากันได้ดีด้วย ไม่แน่เธออาจจะฟังคำพูดลั่วเสวี่ยก็ได้”อวี่เจ๋อส่ายหน้า “นี่เป็นภูเขาที่ขวางอยู่ตรงกลางระหว่างเรา ฉันต้องย้ายมันออกไปเอง ไม่อย่างนั้นเธอไม่กลับมาอยู่ข้างฉันหรอก”
