ชูยินเข้าไปในห้อง หยิบแบบลายออกมาจำนวนหนึ่งแล้วส่งให้อวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่วก็ส่งแบบลายพวกนั้นให้อวิ๋นเฉียวอีกที “พี่จะไปหรือเปล่า ถ้าพี่ไม่ไปฉันจะไปนะ”อวิ๋นเฉียวถือแบบลายพวกนั้นไว้ แล้วมองอวิ๋นตั่ว “เธอหมายความว่าไงอยากให้โลกนี้วุ่นวายหรือไง?”“ฉันอยากให้พี่ไปขอบคุณเธอด้วยตัวเอง เธอช่วยเหลือครอบครัวเรามาหลายปีขนาดนี้ พี่เป็นพี่คนโตของบ้านอวิ๋น ควรไปขอบคุณแทนพวกเราไม่ใช่เหรอคะ?”อวิ๋นเฉียวแสร้งทำเป็นใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “ที่ช่วยเหลือครอบครัวเราเป็นเพราะกินไอศกรีมของเธอไงทำไมต้องให้พี่ไปแสดงความขอบคุณด้วย?”“ฉันเลี้ยงไอศกครีมไปตั้งหลายคน แต่ไม่มีคนที่ตอบแทนบุญคุณมากมายเหมือนเธอเลย”“นั่นก็แปลว่าเธอมีนํ้าใจ เกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ?”“พี่ไม่อยากเจอเธอจริงๆ เหรอ? ถ้างั้นก็ช่างเถอะค่ะ ฉันเอาแบบลายไปให้เธอเอง”อวิ๋นตั่วพูดไปด้วยก็หยิบแบบลายที่เพิ่งส่งให้อวิ๋นเฉียวกลับมาด้วย
แต่อวิ๋นเฉียวกลับไม่ยอมปล่อย “เธอมีเวลาเหรอ ต้องวิ่งตามดาราทุกวันแบบนั้น ช่างเถอะ พี่ไปแทนเธอสักครั้งแล้วกัน”“งั้นก็ขอบคุณมากค่ะ!”“ไม่ต้องพูดขอบคุณหรอก จำไว้ในใจก็พอ”ชูยินเก็บโต๊ะเสร็จแล้ว ก็ยกอ่างล้างหน้ากับแปรงสีฟันด้ามหนึ่งออกมาบนแปรงสีฟันมียาสีฟันบีบไว้เรียบร้อยแล้ว เธอเดินไปตรงหน้าอวิ๋นอี้ฟาน แล้วพูดว่า “มาค่ะ อี”“อี” อวิ๋นอี้ฟานยิงฟันออกมาพอชูยินช่วยเขาแปรงฟันเสร็จ ก็ดึงผ้าขนหนูออกมา ช่วยเขาล้างหน้า
อวิ๋นตั่วก็ยกอ่างล้างเท้
