าออกมา ชูยินก็ช่วยเขาล้างเท้าอีกครั้งจนเสร็จ อวิ๋นเฉียวถึงได้เข็นพ่อเข้าไปในห้องนอน ช่วยชูยินประคองอวิ๋นอี้ฟานขึ้นบนเตียงชูยินช่วยอวิ๋นอี้ฟานเปลี่ยนชุดนอน อวิ๋นอี้ฟานมองอวิ๋นเฉียวที่ยืนอยู่อีกข้างและโบกมือไม่หยุด พูดอ้อแอ้อะไรบางอย่างที่อวิ๋นเฉียวฟังไม่เข้าใจ เขาจึงมองแม่แบบงงๆ“คุณพ่อบอกให้ลูกออกไป ตรงนี้มีแม่คนเดียวก็พอแล้ว” ชูยินพูดอวิ๋นเฉียวเข้าใจพ่อ เขาไม่อยากพึ่งพาลูกสาวกับลูกชายมาก ที่มอบร่างกายที่พิการชำรุดของตัวเองให้ลูกสาวกับลูกชายก็ถือเป็นศักดิ์ศรีสุดท้ายของเขาแล้วชูยินเปลี่ยนชุดนอนให้เขาเสร็จ ก็เอ่ยบอกว่า “คุณนั่งสักพักก่อนนะคะฉันจะไปล้างหน้า เดี๋ยวกลับมาค่ะ”อวิ๋นอี้ฟานรู้สึกเกรงใจมาก ต่อหน้าลูกสาวลูกชาย เขาอยากจะเหลือศักดิ์ศรีของตัวเองไว้บ้าง จึงต้องพึ่งพาชูยินทั้งหมด เขากุมมือไว้ แล้วพูดออกมาทีละคำอย่างยากลำบาก “ลำ…บาก…คุณ…แล้ว!”ชูยินกุมมือเขาไว้ “ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกค่ะ ครึ่งแรกของชีวิตคุณดูแลฉันครึ่งหลังของชีวิตฉันดูแลคุณ ยุติธรรมมากแล้ว”อวิ๋นอี้ฟานออกแรงพูดด้วยความเหน็ดเหนื่อย “ผม…ไม่…ใช่…สามี…ที่…ดี”ชูยินยิ้มบาง “แก่ๆ กันแล้วทั้งนั้น ยังมาพูดเรื่องนี้ทำไมอีกคะ? เส้นทางชีวิตฉันเป็นคนเลือกเอง ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ฉันก็ไม่นึกเสียใจทีหลังหรอกค่ะ ผ่านไปครึ่งชีวิตแล้ว ยังมีอะไรให้ยึดติดอยู่อีก ตอนนี้ฉันแค่เป็นห่วงอวิ๋นเฉียวกับอวิ๋นตั่ว คุณว่าเป็นอวิ๋นเฉียวแบบน
