พอก้าวออกจากบ้านของเจ้าอ้วนหวัง อวิ๋นเฉียวก็อดบ่นน้องสาวไม่ได้
“พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาหาพี่ที่นี่ ที่นี่น่ะมีแต่พวกคนหยาบกระด้าง มีแต่พวกผู้ชายตัวโตๆ สภาพแวดล้อมบรรยากาศก็ไม่ดี แบบนี้ก็แปดเปื้อนน้องสาวของพี่หมดน่ะสิ!”“ถ้าพี่ห่วงฉันจริงๆ แค่ไม่ไปที่นั่นก็จบแล้ว” อวิ๋นตั่วยกมือคล้องแขนพี่ชาย “วันๆ เอาแต่เล่นไพ่ไม่เบื่อบ้างเหรอคะ?”“เล่นหนักก็ทำร้ายตัวเอง เล่นนิดๆ หน่อยๆ ก็กราชุ่มกราชวยหัวใจ แถมวันนี้พี่ได้มาตั้งร้อยหยวนแน่ะ!” อวิ๋นเฉียวท่าทางภูมิใจนักหนา“การพนันน่ะมีได้มีเสีย พี่แน่ใจได้ยังไงคะว่าจะได้ทุกวัน? ถ้าพี่แน่ใจฉันจะได้เลิกทำงาน ให้พี่เล่นไพ่หาเลี้ยงครอบครัวซะเลย ดีไหมคะ?”“ดูเธอพูดเข้า รุนแรงอะไรขนาดนี้ล่ะ” อวิ๋นเฉียวยกมือโอบไหล่น้องสาว“กว่าฉันจะฝากฝังคนหางานให้พี่ได้น่ะไม่ง่ายเลยนะคะ ทำไมจะลาออกซะแล้วล่ะ?”“ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ไม่ใช่ว่าพี่ลาออก แต่เจ้านายต่างหากที่ไล่พี่ออก”“ทำไมล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วมองพี่ชายด้วยความตกใจอวิ๋นเฉียวตอบด้วยท่าทางสบายๆ “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่คนจับกลุ่มคุยกันอวดเรื่องว่าก่อนหน้านี้ทำงานอะไรมา พวกเขาถามพี่ พี่ก็เลยบอกว่าเคยเข้าคุกมา ตอนแรกพวกเขาก็ตลกนั่นแหละ ถามพี่ว่าเข้าคุกข้อหาอะไร พี่ก็ตอบไปว่าฆ่าคน แล้วพวกเขาก็หัวเราะไม่ออก แล้วก็เขียนจดหมายรวบรวมรายชื่อขอให้เจ้านายไล่พี่ออก”“ทำไมพี่ไม่บอกฉันล่ะ?” อวิ๋นตั่วหยุดเดิน หันมองพี่ชาย ดวงตาคลอไปด้วยหยด
