นํ้าใส“ร้องไห้ทำไมเนี่ย เธอว่าเธออายุเท่าไหร่แล้ว ร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้ใครจะกล้าแต่งงานด้วย?” อวิ๋นเฉียวช่วยเช็ดนํ้าตาให้น้องสาว ท่าทางเอ้อระเหย“พี่ไม่ได้แคร์เรื่องนั้นสักหน่อย เธอนี่อะไร แค่พูดเรื่องเข้าคุกก็ร้องไห้แล้วอยากหลอกให้พี่สงสารใช่ไหมเนี่ย?”“อย่าเป็นแบบนี้สิคะ ฉันรู้นะว่าพี่เสียใจ ถ้าเสียใจก็พูดมันออกมาสิ จะระเบิดอารมณ์ใส่ฉันก็ได้!”“พี่ไม่ได้เสียใจ ถ้ามันเกิดขึ้นอีกครั้ง พี่คิดว่าพี่ก็คงทำแบบนั้นอยู่ดี”อวิ๋นเฉียวใช้มือประคองหน้าอวิ๋นตั่วไว้ “ไม่ต้องร้อง ตอนนี้เธอเป็นเสาหลักของครอบครัวเรา เสาหลักของบ้านมาร้องไห้งอแงแบบนี้นี่มันยังไงเนี่ย?”จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็โถมตัวเข้าหาอ้อมกอดของพี่ชายแล้วร้องไห้โฮอวิ๋นเฉียวรีบลูบหลังให้น้องสาวด้วยความตกใจ “เป็นอะไร ทำไมยิ่งพูดยิ่งร้อง? พี่พูดอะไรผิดหรือเปล่า?”ทว่าอวิ๋นตั่วก็ไม่ตอบ เอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้นอวิ๋นเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ถามออกมา “อวี่เจ๋อหาเธอเจอแล้วเหรอ?”อวิ๋นตั่วพยักหน้า“เขาพูดอะไรกับเธอ?”“เขาถามว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม แต่กลับไม่พูดถึงเรื่องที่เขาหนีไปตอนนั้นเลยสักคำ” อวิ๋นตั่วมองพี่ชาย “ฉันแค่อยากได้คำตอบ มันมากเกินไปเหรอคะ? ทำไมพวกพี่ไม่ยอมบอก?”อวิ๋นเฉียวปล่อยมือจากน้องสาวไปล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วออกเดินนำไปอวิ๋นตั่วรีบตามไปถามต่อ “ตอนนั้นฉันถามพี่ไปไม่รู้กี่รอบ แต่พี่ก็ไม่ยอมพูด พี่คิดจะให้ความจริงมันเน่าอ
