เว่ยอู๋เซี่ยนอยู่ในใจ
รอจนเว่ยอู๋เซี่ยนคุยโวเสร็จ จ้าวชี่เยว่ก็โคลงศีรษะ “พวกเจ้าคาดเดาผิดไปเรื่องหนึ่งนะ”
เว่ยอู๋เซี่ยนชะงัก เบิกตากว้าง “เรื่องอันใดหรือ”
จ้าวชี่เยว่ชี้ไปยังกล่องสำรับสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างกาย “ข้าตั้งใจมาส่งข้าวให้จริงๆ”
เว่ยอู๋เซี่ยนลอบพรูลมหายใจโล่งอก ยกนิ้วโป้งคารวะจ้าวชี่เยว่ ก่อนหันไปยกนิ้วโป้งให้จ้าวหนิงด้วยความอิจฉาที่มีพี่สาวประเสริฐปานนี้
จ้าวหนิงหัวเราะร่วน ไม่คิดจะปิดบังความปิติ เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าจ้าวชี่เยว่จะหิ้วสำรับมาส่งจริงๆ ตอนอยู่ในโถงใหญ่ยังนึกว่านางเพียงยกมาเป็นข้ออ้างบดขยี้หลิวจื้ออู่
จังหวะที่เว่ยอู๋เซี่ยนลุกพรวดพุ่งเข้าหากล่องสำรับอย่างตะกละตะกลาม และจ้าวหนิงกำลังถูมือเตรียมลุกขึ้น จ้าวชี่เยว่พลันเอ่ยเสริม “ช่วงนี้ข้าเพิ่งไปเรียนทำอาหารมาสองเมนู รู้สึกว่าฝีมือรุดหน้าไม่เลว จึงเข้าครัวทำมาให้พวกเจ้าลิ้มลอง”
สิ้นวาจาประโยคนั้น บรรยากาศภายในห้องพลันเย็นเยียบดุจถูกแช่แข็งในฉับพลัน
เว่ยอู๋เซี่ยนที่ยื่นมือออกไปหมายจะคว้ากล่องสำรับพลันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ร่างกำยำหันขวับกลับมามองจ้าวชี่เยว่ด้วยสายตาหวาดผวา ส่วนจ้าวหนิงที่เพิ่งลำพองใจเมื่อครู่ แผ่
