เจียงหนานรู้สึกโมโหขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอวี่เจ๋อไม่ยอมพูดอะไร “ทุกครั้งที่ถามนายก็เป็นแบบนี้ อะไรก็ไม่พูด ฉันไม่รู้จริงๆ ว่านายกำลังหลบเลี่ยงอะไร?ก็จริงที่พวกเราอาจจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เลย นายไม่จำเป็นต้องบอกอะไรพวกเราก็ได้ แต่ถ้ามีวันหนึ่งที่นายหาอวิ๋นตั่วเจอล่ะ? นายอยากให้เธอกลับมาอยู่ข้างนายอีกครั้ง เธอจะไม่ถามให้ชัดเหรอไงว่าสาเหตุของเรื่องวันนั้นคืออะไร? ถ้านายอธิบายเรื่องวันนั้นให้ชัดเจนไม่ได้ เธอจะกลับมาคืนดีกับนายได้เหรอ?”ชีซิงเห็นเจียงหนานยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น จึงรีบมาดึงตัวภรรยาไว้ “อย่าใช้อารมณ์สิ อย่าใช้อารมณ์ มีอะไรก็พูดกันดีๆ”“ฉันพูดดีๆ แล้วเขาฟังดีๆ เหรอไงล่ะ?” เจียงหนานพูดออกมาอย่างเดือดดาลอวี่เจ๋อเงยหน้ามองเจียงหนาน “เธออารมณ์ร้อนแบบนี้ เที่ยวเที่ยวไม่กลัวเหรอ”“ฉันพูดเรื่องของนายอยู่นะ อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง! ”เจียงหนานแย่งหนังสือพิมพ์จากมืออวี่เจ๋อ “ต่อให้นายหาเบาะแสอวิ๋นตั่วพบจากตัวหนังสือพวกนี้ แล้วยังไงล่ะ? พฤติกรรมของนายตอนนั้นไม่สมควรจะให้อภัย เธอไม่กลับมาหรอก!”อวี่เจ๋อเงยหน้ามองชีซิง ชีซิงจึงรีบก้มหน้า แกล้งทำเป็นดื่มชาอวี่เจ๋อมองเฉินอวี้ เฉินอวี้ก็ฝืนยิ้มให้“ทำไมลั่วเสวี่ยไม่มากับนายด้วย?” อวี่เจ๋อถาม“ดูแลเที่ยวเที่ยวอยู่ที่บ้านชีซิง นายก็รู้ว่าเด็กยังเล็กขนาดนั้น ไม่มีคนอยู่ไม่ได้หรอก” เฉินอวี้พูด“เธอเป็นเพื่อนอวิ๋นตั่ว ต้องทนดูสิ่งที่นายทำกับอวิ๋นตั่
