ลี่ยนคงจะยากน่ะค่ะ!”เมื่อเห็นแม่บ้านหลิวทำท่าเหมือนจะพูดถึงเรื่องในอดีตยืดยาว เฉินอวี้ก็รีบเดินเข้ามาถาม “แม่บ้านหลิวทำอาหารเสร็จหรือยังครับ?”“อ้อ ป้ายังต้มนํ้าซุปอยู่ในหม้ออยู่เลย พวกคุณคุยกันไปก่อน เดี๋ยวทำเสร็จแล้วป้าจะเรียกนะคะ” แม่บ้านหลิวรีบวิ่งกลับเข้าห้องครัวหลังจากที่ทั้งสี่เข้าไปนั่งในห้องรับแขก พี่กุ้ยจือซึ่งเป็นอีกคนที่จ้างมาช่วยงานก็ยกนํ้าชามาให้ทุกคนชีซิงหันไปแนะนำกับอวี่เจ๋อ “นี่พี่กุ้ยจือ เคยเป็นแม่บ้านที่บ้านของเราทำงานดี รอบคอบไม่ขาดตกบกพร่องเลย”“งั้นทำไมถึงให้ฉันล่ะ?”“ก็นายให้เงินเดือนสูงน่ะสิ!” เจียงหนานล้อเล่น “นกดีต้องรู้จักเลือกกิ่งไม้พำนัก ได้ยินว่านายให้เงินเดือนมากกว่าบ้านเราตั้งสองเท่า เธอก็เลยมาทำที่บ้านนายน่ะสิ”พี่กุ้ยจือหัวเราะ “อย่าไปฟังเธอพูดจาเรื่อยเปื่อยเลยค่ะ พี่เห็นว่าที่บ้านพวกเขาไม่ได้มีอะไรมากมาย แต่เงินเดือนแต่ละเดือนก็สูงแบบนั้น ก็เลยรู้สึกเกรงใจน่ะค่ะ ได้ยินชีซิงบอกว่าที่นี่ต้องการคน พี่ก็เลยมา”พอพี่กุ้ยจือไปแล้ว ชีซิงก็พูดขึ้น “ฉันให้เธอมาดูแม่บ้านหลิวน่ะ แม่บ้านหลิวอายุมาก สายตาก็เริ่มไม่ดี อาจจะต้องการความช่วยเหลือ ในเมื่อนายยืนยันจะให้แม่บ้านหลิวมาดูแลเรื่องทำอาหารให้ ฉันก็เลยอยากให้พี่กุ้ยจือมาดู จะได้ช่วยดูแล ไม่ให้เกิดปัญหาวุ่นวายใหญ่โต”“ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมต้องเป็นแม่บ้านหลิว?” เฉินอวี้ว่า“ฉันคิดว่าถ้าอวิ๋นตั่วกลับมาเจอแม่บ้
