านหลิวคงจะดีใจ” อวี่เจ๋อยกแก้วชาขึ้น นึกถึงทุกครั้งที่ไปบ้านอวิ๋น แม่บ้านหลิวมักจะชงชาปี้หลัวชุนมาให้“อวิ๋นตั่วชอบอาหารที่แม่บ้านหลิวทำ”ชีซิงอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “หลายปีมาแล้ว ไม่มีข่าวคราวสักนิดเลยเหรอ?”“ฉันรู้สึกลางๆ ว่าอวี่ซีน่าจะรู้อะไรบางอย่าง แต่เธอไม่อยากจะบอกฉัน”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง เธอคิดอะไรอยู่กันแน่?” เฉินอวี้คิดไม่ออก “รู้ทั้งรู้ว่านายตามหาอวิ๋นตั่วมาตลอด แต่ได้ข่าวแล้วก็ยังไม่ยอมบอกนายน่ะเหรอ?”“บางทีอาจเพราะถูกกำชับไว้ก็เลยตั้งใจไม่บอก”“ถ้างั้นก็ง่ายเลย แค่หาคนไปสะกดรอยตามเธอสักสองคนก็น่าพอ ในเมื่อเธอรู้ แบบนั้นก็น่าจะมีนัดเจอกับพวกเขาบ้าง ตามไปเรื่อยๆ ถึงเวลาก็น่าจะเจออวิ๋นตั่วเองไม่ใช่เหรอ?” เฉินอวี้ว่า“ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” อวี่เจ๋อถาม“นายจะส่งคนไปสะกดรอยตามอวี่ซีจริงๆ เหรอ?”เจียงหนานไม่อยากจะเชื่อ“ฉันไม่มีทางอื่นแล้ว ขอแค่หาอวิ๋นตั่วเจอ ไว้ว่าวิธีไหนฉันก็จะลองทำ”
—————————————————-
