สองพี่น้องนั่งเบียดกันอยู่บนโซฟาในห้องหนังสือที่ล็อคประตูอยู่ โคมไฟบนโต๊ะหนังสือถูกเปิดไว้ ไฟสีเขียวปกคลุมไปทั่ว ภายในห้องสว่างไปด้วยแสงสีเขียวอ่อนๆ อวิ๋นตั่วจับแขนพี่ชายไว้แน่น ในตอนนี้เขาเป็นเพียงที่พึ่งเดียวของเธอ“พี่คะ พรุ่งนี้เราจะทำยังไงกันดี?” อวิ๋นตั่วพยายามที่จะข่มเสียงของตัวเองให้สงบ พยายามไม่ร้องไห้ เธอไม่อยากให้อวิ๋นเฉียวรู้ว่าเธอกลัว เพราะเธอรู้ว่าเขาเองก็กลัว เพียงแต่ทำเป็นเข้มแข็ง เพราะกลัวว่าความหวาดกลัวของเขาจะส่งมาถึงเธอด้วย“พยายามรวบรวมเงินอีกหน่อย ไล่คนพวกนั้นไปก่อน” อวิ๋นเฉียวมองของที่อยู่ในห้อง เขาเองก็ไม่รู้ว่าของพวกนี้ขายได้เท่าไหร่ ท้องฟ้าของวันพรุ่งนี้ยังคงมืดมนเขาไม่มั่นใจในตัวเองเลยสักนิด ในวันที่ไม่มีผู้เป็นพ่อคอยหนุนหลัง เขาจะผ่านมันไปได้เหรอ?เสียงโทรศัพท์ของอวิ๋นตั่วดังขึ้น เป็นชูยินที่โทรเข้ามา
เธออยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียว และไม่ได้ออกความเห็นอะไร “คุณหมอบอกว่าควรจะผ่าตัด ถ้าผ่าตัดพ่อของลูกจะมีโอกาสฟื้น 50% แต่ว่าถ้าจะผ่าตัด ต้องจ่ายค่าผ่าตัดก่อน วันนี้แม่ไปจ่ายเงินถึงได้รู้ว่าบัตรถูกระงับไปหมดแล้ว”“แม่ไม่มีเงินสดสำรองเลยเหรอครับ?”“ตอนออกมารีบไปหน่อยก็เลยไม่ทันได้หยิบมา”“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมให้อวิ๋นตั่วเอาเงินไปให้นะครับ”“อืม!” ชูยินถอนหายใจโล่งอก เมื่อได้ยินแบบนั้น “ที่บ้านไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”“ที่บ้านไม่มีปัญหาครับ ผมกับอวิ๋นตั่วจะเอาของในบ้านไปขาย น่าจ
