ะพอคืนเงินได้” อวิ๋นเฉียวปลอบใจผู้เป็นแม่ชูยินวางใจได้จริงๆ “งั้นก็ดี ดีแล้ว”อวิ๋นตั่วกอดแขนพี่ชาย ยกมือปิดปาก ไม่อยากให้เสียงร้องไห้เล็ดลอดออกไป“พรุ่งนี้ให้อวิ๋นตั่วเอาเสื้อผ้ามาด้วยนะ แม่ไม่ได้เอาอะไรมาเลย”“ครับ”“อีกอย่าง อวิ๋นเฉียว ในตู้เซฟของแม่มีเครื่องประดับกับเงินสดอยู่ ถ้าไม่พอ ลูกก็เอามาใช้ รหัสผ่านคือเลขสามตัวหลังของวันเกิดลูกกับอวิ๋นตั่ว”“เข้าใจแล้วครับ แม่เองก็พักผ่อนหน่อยนะครับ”“แม่ว่าแม่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ แม่พูดอะไรพ่อของลูกก็ไม่ได้ยิน พรุ่งนี้ให้แม่กลับบ้านไปช่วยพวกลูกจัดการเรื่องต่างๆ ดีไหม ในห้องดอกไม้ของแม่มีกล้วยไม้ราคาแพงอยู่หลายกระถาง แม่จะได้หาร้านขายพวกมันด้วย”“ที่โรงพยาบาลให้อยู่เฝ้าได้คนหนึ่ง ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะได้ติดต่อคนที่ครอบครัวได้ทันทีนะครับ” อวิ๋นเฉียวไม่อยากให้ชูยินกลับมา เพราะถ้ากลับมาแล้วเจอพวกวายร้ายที่บ้าน ก็จะยิ่งลนลานไปกันใหญ่ชูยินคิดถามคำพูดของลูกชาย “ก็จริงของลูก งั้นลูกให้อวิ๋นตั่วเอาของใช้มาด้วยนะ แม่จะอยู่เป็นเพื่อนพ่อเขาที่โรงพยาบาลเอง”“ครับ”อวิ๋นเฉียววางสายแล้วจับมือน้องสาวไว้ “พรุ่งนี้ตอนไปที่โรงพยาบาล ไม่ต้องเล่าเรื่องที่บ้านให้แม่ฟังนะ”อวิ๋นตั่วพยักหน้า กราชับสองมือที่กอดแขนพี่ชายให้แน่นขึ้น เอนหัวพิงไหล่อวิ๋นเฉียวไว้ “ตอนหนูออกไป พี่ก็อยู่แต่ในห้องหนังสือ อย่าออกไปทะเลาะกับพวกเขานะคะ”“พี่จะระวัง”ในที่สุดอวิ๋นตั่วก็กลั้นไม
