่ไหวจนต้องร้องไห้ออกมา “แต่พี่คะ หนูกลัว!”อวิ๋นเฉียวเช็ดนํ้าตาให้น้องสาว พยายามฝืนยิ้ม “ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ทั้งคน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา พี่ก็จะขึ้นไปยืนให้ได้”อวิ๋นตั่วเงยหน้าขึ้นมองไปทั่วห้องหนังสือใบประกาศการแข่งขันเรียงความของเธอแขวนอยู่ที่นี่ จนตอนนี้เธอยังจำได้ดีถึงความดีใจของพ่อยามที่เธอได้รับใบประกาศนี้ผู้เป็นพ่อพูดว่า “ดีๆๆ ในที่สุดบ้านอวิ๋นของเราก็มีคนรักเรียนแล้ว*!”*อวิ๋นตั่วคิดมาตลอดว่าตัวเองมีความสามารถมากกว่าอวิ๋นเฉียว ประโยคแบบนี้ถ้าพี่ชายเธอพูดออกมาในเวลาปกติ เธอคงคิดว่าเป็นแค่คำพูดตลกๆเขาไม่ใช่คนที่พึ่งพาได้ขนาดนั้น ตอนนี้พวกเขาพี่น้องต้องช่วยเหลือกันและกันเป็นที่พึ่งพาอาศัยให้กัน——————————————-
