ไหนกันล่ะ” ชูยินจับมือลูกชาย “อวิ๋นเฉียว บอกแม่มาสิว่าลูกไปคุยอะไรกับอวี่เจ๋อกันแน่? ทำไมเขาถึงได้จากไปแบบนี้?”“แม่ครับ แม่ก็รู้ว่าถึงแม้ปกติผมจะเที่ยวเล่น ไม่เคยเคารพใคร แต่ผมไม่ทำเรื่องอะไรที่ทำร้ายน้องสาวของตัวเองหรอกนะ”ชูยินพยักหน้า “แม่รู้ ตั้งแต่เด็กลูกก็รักน้องมาก ถึงจะทะเลาะกันบ่อยๆแต่ในใจลูกก็รักน้องที่สุด”“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็อย่าถามผมอีกเลยนะครับ นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ผมคิดออกในตอนนี้แล้ว”“ก็ได้ แม่ไม่ถามแล้ว แต่ว่า…อวิ๋นตั่ว…”“รอให้จบเรื่อง ผมจะอธิบายกับน้องเอง ผมเชื่อว่าน้องจะเข้าใจ”“เรื่องอะไร?” ชูยินลุกขึ้นยืน“แม่รับปากแล้วว่าจะไม่ถาม”เธอนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง รู้ว่ายังไงอวิ๋นเฉียวก็คงไม่บอก ถึงเขายอมบอกเธอก็คงได้แค่กระวนกระวาย ออกความเห็นอะไรไม่ได้ หรือไม่ก็อาจจะยิ่งเพิ่มความวุ่นวายมากกว่าเดิมเสียอีก แต่เธอสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับผู้เป็นสามีด้วย———————————————-
