ามอดทนแล้ว เขาจำเป็นต้องให้อวิ๋นเฉียวออกไป หากปล่อยให้อีกฝ่ายพูดพล่ามต่อ เขารู้ว่าตัวเองต้องเป็นบ้าแน่ “พ่อขอสั่งให้ลูกกลับห้องไปเดี๋ยวนี้ ได้ยินไหม! ไปอาบนํ้านอนซะ ไปได้แล้ว!”เขาเปิดประตูห้องหนังสือ มองอวิ๋นเฉียวด้วยสายตาที่น่ากลัวที่สุดเป็นครั้งแรกที่เขากลัวสายตาของผู้เป็นพ่อ เขาไม่กล้าขัดคำสั่ง ได้แต่เดินออกจากห้องมา กลับเข้าไปในห้องตัวเอง เดินเข้าห้องนํ้าแล้วหมุนเปิดก๊อกปล่อยให้สายนํ้าเย็นๆ ผ่านรดตัวอวิ๋นเฉียวไม่กล้าที่จะหลับตา เพียงแค่เขาหลับตาลงก็ดูเหมือนจะเห็นภาพของอวี่เจ๋อที่กินเหล้าที่อวิ๋นอี้ฟานวางยาไว้ แล้วทรุดตัวล้มลงกับพื้นท่ามกลางสายตาผู้คน จากนั้นตำรวจก็มา กุญแจมือเย็นเฉียบถูกใส่ที่มือของผู้เป็นพ่อ แล้วเขาก็ถูกพาตัวออกไปไม่ว่าจะอวี่เจ๋อตาย หรืออวิ๋นอี้ฟานถูกตำรวจนำตัวไป ทุกอย่างล้วนแต่น่ากลัวทั้งนั้น!ถนนสายนี้เป็นทางตัน สองฝากฝั่งก็ถูกปิดตาย!แต่ทว่าอวิ๋นตั่วไม่รู้เลยสักนิดว่าเคราะห์ร้ายกำลังโบกมือให้เธอ นี่เป็นช่วงเวลาเธอรู้สึกถึงแต่ความสุขและความสุข เธอโทรหาเพื่อนๆ เช็คจำนวนคนที่จะมาอีกครั้ง จากนั้นก็โทรหาอวี่เจ๋อ เตือนเขาให้ดูเวลาให้ดี“พี่ว่าทำไมหนูตื่นเต้นแบบนี้คะ?” อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อไปตามสาย เธอรู้สึกว่ามันไม่มีเหตุผลเลย เธอเตือนตัวเองอยู่เรื่อยๆ ว่านี่ก็แค่การหมั้น ให้ผ่อนคลายลง แต่ก็กลับผ่อนคลายไม่ได้“ตอนนี้ยังตื่นเต้นขนาดนี้ ถ้าตอนแต่งงานจะทำยังไงล่ะ?” อวี่เ
