ายครามกับภาพวาด คงจะถึงทางตันจริงๆ แล้วสินะครับ? แต่ผมได้ยินมาว่าคฤหาสน์ของคุณน่ะไม่เลวเลย แถมยังมีกำแพงดอกไม้สวยๆ ที่ออกดอกไปตามสี่ฤดูกาลด้วย?”“ห้ามทำร้ายคนในครอบครัวของผม! ” อวิ๋นอี้ฟานตะโกน นึกถึงที่อวิ๋นตั่วประสบอุบัติเหตุเมื่อวานแล้วก็กลัวจนตัวสั่น นํ้าเสียงอ่อนลง “พวกเธอไม่เคยเข้ามายุ่งเรื่องธุรกิจของผม จะทำให้พวกเธอเดือดร้อนไม่ได้ หวังว่าพวกคุณจะไม่ทำร้ายพวกเธอ!”“ประธานอวิ๋นช่างเป็นคนรักครอบครัวจริงนะ ได้ยินว่าหลายปีมานี้คุณเองก็มีผู้หญิงมากมาย แต่ไม่เคยมีลูกกับพวกเธอ และไม่เคยให้พวกเธอเหยียบเข้าไปในคฤหาสน์ของคุณด้วย?”เขาพูดถึงคฤหาสน์อีกแล้ว หรือว่าเขาส่งคนไปที่คฤหาสน์?“พวกคุณไปที่บ้านของผมอย่างนั้นเหรอ?”“ลูกน้องสองคนของผมไม่ค่อยได้เห็นอะไรสักเท่าไหร่ก็เลยต้องให้พวกเขาไปดูกำแพงดอกไม้ที่บ้านของคุณสักหน่อย
ได้ยินว่าลูกสาวของประธานอวิ๋นสวยราวกับเทพธิดา เทพธิดานี่หน้าตาเป็นยังไงกันนะ”“ไม่! พวกคุณจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ!” อวิ๋นอี้ฟานตะโกนลั่น ”ถ้าพวกคุณแตะต้องลูกสาวของผมแม้แต่ปลายเส้นผม ต่อให้ผมต้องเสียชื่อเสียงมากแค่ไหน เรื่องนี้จะไม่จบง่ายๆ แน่!”“ดูสิ คุณดูตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว แบบนี้ดูไม่เป็นคุณเลยนะครับ ถูกต้องแล้วเราเป็นอันธพาล แต่ก็ไม่ใช่อันธพาลที่ไม่มีเหตุผล เพียงแต่ประธานอวิ๋นจะยอมรับปากเราสักเรื่อง ผมรับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอน”ในที่สุดก็ยอมเปิดไพ่ใบสุดท้ายแล้วสินะ?
