อวิ๋นตั่วกระโดดลงจากเตียงคนไข้ ดึงมือของอวี่เจ๋อเดินออกไปข้างนอก“อวิ๋นตั่ว!” อวิ๋นอี้ฟานตะโกนตามอยู่ข้างหลัง“คุณพ่อคะ ไม่ต้องตามพวกเรามา หนูเริ่มจะไม่ชอบคุณพ่อแล้วล่ะ! ”อวิ๋นตั่วพูดขณะร้องไห้อวี่เจ๋อรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย มองหน้าที่ซีดเผือดของอวิ๋นอี้ฟานก็แอบตกใจเบาๆ คนๆนี้กับอวิ๋นอี้ฟานที่ปรากฏตัวที่หอพักของตนวันนั้นไม่เหมือนกันเลยสักนิด อวิ๋นอี้ฟานในวันนั้นยังหน้าแดงกํ่า อวดดีอย่างบ้าระหํ่าแต่พอเห็นเขาวันนี้แล้ว แม้เขาจะทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอ แต่อวี่เจ๋อก็ดูออกถึงความร้อนรนอับอายขายหน้าที่อยู่เบื้องหลังเขาประคองอวิ๋นตั่วขึ้นรถ แล้วเดินไปตรงหน้าอวิ๋นอี้ฟาน “คุณอาครับผมขอคุยเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ?”ชูยินที่อยู่ข้างๆ นั้นเดินออกไปอย่างรู้งานอวิ๋นอี้ฟานมองสีหน้าที่สงบของอวี่เจ๋อก็พลันโกรธขึ้นอีกครั้ง จิตใจที่สงบเยือกเย็นของอวี่เจ๋อเผยให้เห็นความร้อนรนแล้วอับอายของเขาออกมา ทำให้อี้ฟานรู้สึกเผชิญหน้ากับคนๆ นี้ไม่ได้เลยเขาทำได้เพียงใช้สีหน้าอารมณ์อย่างอื่นมาปกปิดไว้ เริ่มเคลื่อนไหวก่อนชี้ความผิดของอวี่เจ๋อ “เธอพัฒนาสมาร์ตซิตี้ไม่ใช่เหรอ? ยังบอกอีกด้วยว่าถ้าใช้โปรแกรมนี้ โดยพื้นฐานจะสามารถทำเป้าหมายให้โลกนี้เป็นเอกภาพได้ ขี้โม้ใช้ได้เลย ถ้าโปรแกรมชุดนี้ของนายเจ๋งจริงๆ แล้วนายรู้ไหมว่าเป็นใครที่ชนอวิ๋นตั่ว?”“เรื่องอวิ๋นตั่วเป็นแค่อุบัติเหตุครับ เจ้าของรถก็ขอโทษแล้ว ตำรวจก็บันทึกประจำวันแล้วด
