แล้วเรียกเบาๆ “คุณพ่อคะ คุณพ่อ!”อวิ๋นอี้ฟานได้ยินเสียงลูกสาว ถึงได้ค่อยๆ ปล่อยอวิ๋นตั่วออก“คุณพ่อเป็นอะไรไปคะ?”“ไม่มีอะไรหรอก พ่อแค่กลัว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลูกพ่อกับแม่จะทำยังไงล่ะ?”“ก็แค่อุบัติเหตุครั้งเดียวเองค่ะ คุณพ่อก็ตื่นตระหนกเกินไปแล้ว”ในใจของอวิ๋นอี้ฟานรู้ดีว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ นี่คือคำเตือน เขามองอวิ๋นตั่วลูกสาวที่ราวกับนางฟ้าของเขา เขาไม่ยอมให้เธอบาดเจ็บแม้เพียงเล็กน้อย“อวี่เจ๋อล่ะ?” เขามองไปรอบๆ ลูกสาวบาดเจ็บ แต่อวี่เจ๋อกลับไม่อยู่ข้างกาย เขาก็ไม่พอใจมาก“เขาไปรับยาแทนหนูค่ะ” อวิ๋นตั่วหันไปแล้วยิ้ม “ดูสิคะ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาเลย”ในมือของอวี่เจ๋อถือถุงพลาสติกยืนอยู่ตรงประตู “ยาครบแล้วครับ คุณหมอบอกว่าไม่มีปัญหาอะไรมาก พวกเราจะไปกันหรือยังครับ?”อวิ๋นอี้ฟานมองอวี่เจ๋อ ไฟโกรธที่ไร้เหตุผลก็ปรากฏออกมา “นายไม่เห็นเหรอว่าเธอบาดเจ็บ? เพิ่งจะพันแผลเสร็จนายก็รอไม่ไหวจะพาเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว หมอบอกว่าไม่เป็นอะไร ก็ไม่เป็นอะไรแล้วอย่างนั้นเหรอ?ถ้าแผลติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง?นายจ่ายเงินไปแค่นิดหน่อยนอนโรงพยาบาลสังเกตอาการสักวันไม่ได้เลยหรือไง?”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นอี้ฟาน เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุผลที่เขาเกรี้ยวกราดขนาดนี้คืออะไร?“คุณพ่อคะ พูดเหลวไหลอะไรกัน หนูไม่อยากอยู่โรงพยาบาลเอง
บาดเจ็บแค่นี้ก็จะนอนโรงพยาบาลแล้ว ถ้าบอกใครไปคงน่าหัวเราะเยาะมาก!” อวิ๋นตั่วโวยวายเสียงดังแล้วไฟโกรธ
