คนเป็นหัวหน้าหัวเราะ ลูกน้องสองคนของเขาเผยรอยสักลวดลายสีต่างๆเดินไปตรงหน้าของอวิ๋นอี้ฟาน ทำท่าทางเหมือนพร้อมลงมือ อวิ๋นอี้ฟานไม่ใช่คนตัวเตี้ย เนื่องจากเขาออกกำลังกายอยู่สมํ่าเสมอ รูปร่างจึงถือว่าใช้ได้ แต่เพราะทั้งวันไม่ได้เจอแสงแดด ผิวจึงขาวซีดเหมือนกับบัณฑิตหน้าขาว ดูกิริยาสุภาพเรียบร้อยแต่ร่างกายบอบบาง ชายหนุ่มกำยำผิวเข้มสองคนเดินไปตรงหน้าเขา ดูเหมือนจะตบเขาตายได้ในฝ่ามือเดียว“พวกคุณอย่าบุ่มบ่ามเข้ามานะ! ไม่อย่างนั้นผมจะแจ้งตำรวจ!” ผู้ช่วยเหวินตะโกนชายหนุ่มหัวหน้าหัวเราะออกมา “คืนเงินที่ติดหนี้เป็นหลักการที่ถูกต้องต่อให้โทรแจ้งคุณตำรวจมาก็ต้องคืนเงินไม่ใช่เหรอ?ใช่ไหมครับท่านประธานอวิ๋น?”หน้าผากของอวิ๋นอี้ฟานมีเหงื่อแตกออกเป็นเม็ดๆ “ให้เวลาผมอีกสามวัน สามวันหลังจากนี้ผมคืนเงินคุณแน่ คืนทั้งหมดยี่สิบหกล้านใช่ไหม?”“เห็นได้ชัดว่าประธานอวิ๋นคิดเลขไม่เก่ง!” ชายหนุ่มที่นำหน้ามาขมวดคิ้ว มองอวิ๋นอี้ฟานด้วยความเวทนา “ทำธุรกิจใหญ่โตขนาดนี้แต่คิดเลขได้อ่อนมาก ไม่กลัวขาดทุนเหรอครับ? ฟังให้ดีนะครับ ยี่สิบหกล้านคือของสองวันก่อนตอนนี้ผ่านไปสองวันแล้ว จะยังเป็นยี่สิบหกล้านอยู่ได้ยังไงกันครับ?”“หมายความว่ายังไง?”“หมายความว่ายังไงน่ะเหรอครับ ตอนคุณไปกู้เงินที่ธนาคารเขาไม่ได้บอกเหรอว่าคิดดอกเบี้ยรายวัน? เลยกำหนดเวลาแล้วไม่คืนเงินก็ไม่ต้องจ่ายเหรอ? ฟังให้ดีนะ ยี่สิบหกล้านมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้คือส
