ของอวิ๋นอี้ฟานลามไปทั่วแล้ว จะดับมอดเพราะคำพูดคำเดียวของอวิ๋นตั่วได้อย่างไรกัน “เด็กโง่! ลูกก็เอาแต่ปกป้องเขา เคยคิดบ้างไหมว่าเขาปกป้องลูกเหมือนที่ลูกปกป้องเขาหรือเปล่า? ถ้าเขาเห็นความสำคัญของลูกเหมือนที่ลูกทำ ตอนที่พ่อเสนอจะยกบริษัทให้เขา เขาก็คงไม่ปฏิเสธพ่อหรอก!เด็กโง่ พ่อมอบเงินให้เขา แต่เขากลับไม่เห็นค่า แถมชักสีหน้าใส่พ่ออีก ลูกว่ามาซิ นี่เป็นท่าทีที่ควรมีต่อพ่อของแฟนตัวเองเหรอ?”อวิ๋นตั่วมองผู้เป็นพ่อด้วยความตกใจ “คุณพ่อพูดอะไรคะ?”พออวิ๋นอี้ฟานมองสีหน้าของลูกสาว มองสีหน้าของภรรยาก็รู้ตัวว่าหลุดปากไป แต่เขาไม่ชินกับการยอมรับผิด “พ่ออยากให้ลูกมีชีวิตที่ดี พ่อส่งต่อกิจการที่ทำมาหลายปีให้เขา ขอแค่ให้เขาทำดีกับพี่ชายลูก แล้วให้ลูกคนหนึ่งของลูกใช้แซ่อวิ๋นเหมือนพวกเรา พ่อทำเกินไปเหรอ?”
